253.837 Deel (2) Mijn Johan Cruijff-moment

Johan Cruijff was er een meester in. Een voorbeeld, hij oreerde: “Er zijn drie redenen waarom Ajax vandaag verloren hep van Feijenoord: ten eerste….blablabla, ten tweede…. blablabla……" en op de derde kon je wachten tot je een ons woog, maar één ding was zeker: die kwam nooit meer want zijn hersencellen waren inmiddels verstrikt geraakt in oneindig veel gedachten.

Bij parkinson herken ik dat ook. Je begint een verhaal of anekdote te vertellen en halverwege ga je haperen en denk je: “Waarom zeg ik dit eigenlijk? Waar wil ik naartoe?” Herkenbaar? Dus toen ik een maand geleden schreef: “In het tweede deel van de blog (volgt deze week) zal ik wat dieper ingaan ……blablabla” deed ik een toezegging die ik achteraf gezien niet kon waarmaken. Gelukkig staat er geen sanctie op, hooguit zullen een paar volgers afhaken.

Ik was al wel met deel 2 begonnen, maar mijn gestel kwam nu in opstand. Mijn hele leven heb ik al last van lage rugpijn. Oorzaak zijn o.a. een beenlengteverschil van 7 mm en scoliose (kromming van de wervelkolom). Daar heb ik mee leren leven en het belemmerde mij niet aan extreme duursport te doen (zie deel 1). Toen meneer P echter in beeld kwam zo’n 5 jaar geleden en hij me zei dat ik wat meer moest gaan sloffen en voorovergebogen gaan lopen werden de rugklachten steeds erger. Drie krachten die op elkaar inwerken was iets te veel van het slechte. Mijn dagelijkse hoeveelheid dopingpamine had ik al uitgebreid met paracetamol en af en toe diclofenac.

Had ik het in de vorige alinea nog over “lage rugpijn”, nu kan ik daaraan toevoegen “ischias”. Ischias is een vorm van zenuwpijn. De pijn ontstaat doordat de grote beenzenuw (de ischiadicus) klem zit of geïrriteerd is tot in het been en soms de voet. Gevolg is pijn in de rug en, bij mij, het rechterbeen. Ook kon ik weer 2 pilletjes aan mijn boodschappenlijst toevoegen, Zolpidemtartraat en Oxycodon. De laatste staat ook wel bekend als morfine. Gelukkig ben ik nog niet terminaal maar er zijn momenten geweest dat ik wel eens gedacht heb…….

Helse pijnen had ik en als dan zelfs morfine nog niet helpt de pijn te verzachten dan zal het jullie niet verbazen dat ik na ongeveer drie weken gesloopt was. Nauwelijks geslapen en steeds maar weer zoeken, maar bijna geen moment gevonden, naar een houding die enige verlichting geeft. Aan deel 2 dacht ik al helemaal niet meer.

Waar ik wel aan dacht was onze geplande vakantie naar Namibië binnenkort. Met een huurauto 3 weken door die zandbak rijden is wel een uitdaging. “Als er straks maar genoeg brandstof is” dachten we een paar maanden geleden nog toen de oorlog in het Midden-Oosten uitbrak en de Straat van Hormuz op slot ging. Alsof er geen grotere problemen zijn, maar dat terzijde.

Het probleem nú is op tijd fit zijn. Dat lijkt te lukken. Er is straks waarschijnlijk voldoende stof (haha) voor een nieuwe blog, maar ik beloof niks!