253.837 (deel 1)

Als je mijn partner volgt (Blognaam Hewin) dan kun je voor hetzelfde tarief mij ook volgen. Als je mij volgt (blognaam PeterZ) en haar nog niet dan geldt het omgekeerde natuurlijk ook. Het is net Albert Heijn: 1+ 1 gratis! Importheffingen zullen wij ook niet opleggen. Voordeel is dat je het complete verhaal krijgt en voor ons betekent dit dat we elkaar scherp houden. Gelukkig hebben wij nog persvrijheid 😉.

Een nieuw onderwerp voor een blog is niet altijd snel gevonden.  Gisteren las ik Hemma’s blog van 19 juli 2026 met de titel “We zien wel.” Ze beschrijft dat we nu veel meer “go with the flow” zijn. Dat valt af en toe niet mee voor iemand die gewend is zijn fietstochten tot in de puntjes voor te bereiden. Het was een mooie beschrijving van ons lange wekend in de Eifel.

Wat ze NIET schreef was dat we met onze e-bikes een pittige klim moesten overwinnen voordat we door het historische stadje Kronenburg konden slenteren. “Ga jij maar alleen, want ik ben moe” zei ik. “Ik ga wel op dat bankje zitten en dan pas ik wel op de fietsen.”  In werkelijkheid was ik keikapot.

Sinds parkinson ken ik 2 soorten vermoeidheid. De eerste is “gewone” vermoeidheid en de tweede noem ik “parkinson vermoeidheid”. Gewone vermoeidheid heb je na een lange en zware fysieke inspanning. Trainen is eigenlijk je lichaam afbreken, herstellen en weer opnieuw trainen. Je brengt daardoor je lichaam conditioneel gezien op een hoger niveau. Dat heet “supercompensatie” volgens de handboeken trainingsleer. Je bent sterker geworden.

“Parkinson vermoeidheid” is echter totaal anders. Je doet een flinke inspanning, je bent moe en je herstelt moeilijk of helemaal niet. Erger nog: je bent je lichaam aan het afbreken als je te weinig rust inbouwt. Je bent eigenlijk zwakker geworden! Om in parkinsontermen te spreken: het proces van te weinig dopamine aanmaken wordt er in het beste geval door afgeremd! Maar conditie opbouwen is buitengewoon lastig.

In onderstaande fietsoverzicht is aangegeven hoeveel kilometers ik in de loop der jaren op een racefiets gereden heb. Ik was een echte kilometervreter. In het tweede deel van de blog (volgt deze week) zal ik wat dieper ingaan op het grillige patroon van de grafiek en de invloed die de Ziekte van Parkinson op mijn fysieke prestaties had.

In al die jaren heb ik elke km vastgelegd in Excel. Dat begon in 1988 en eindigde vrij abrupt in 2021. Covid en DE diagnose. In 33 jaar fietste ik 253.837 km bij elkaar. Wat ben ik vaak moe geweest, maar wel gelukkig moe, soort 1. Geen berg was mij te hoog. Heeft u enig idee hoe ver dat is 254.000 km? De omtrek van de aarde is op de evenaar 40.000 km. Ik ben dus ruim 6x rond geweest.  De afstand tot de maan is gemiddeld 384.000 km. Als ik ’s avonds wel eens naar de maan kijk dan trek ik een virtueel lijntje en bedenk ik me: “Ik was toch al wel ruim over de helft.”

Zo fanatiek was ik. En daar zat ik nu, op dat bankje. Parkinson moe. Maar al lezend en relativerend besefte ik wat een leuk weekend was dit!