Spiegelbeeld

“Het is nooit saai met jou, er gebeurt elke dag wel wat” zegt Hemma (blognaam Hewin), mijn partner. Inmiddels heeft ze een imposante hoeveelheid blogs geschreven. Ik zou die blogs willen samenvatten onder de naam “observaties”. Als mensen tegenwoordig vragen hoe het mij is, zeg ik: “Lees de blogs van Hewin maar, dan weet je precies hoe het met me gaat.”

We zijn nu ruim twee weken terug van een 3-weekse roadtrip door Namibië. Wat een geweldig avontuur was dat. Drie weken met zeer beperkt internet, geen Eva, geen journaal en geen digitale krant. Ik ben normaal gesproken een “nieuwsvreter”, maar de behoefte aan al die ellende die dagelijks over ons uitgestort wordt was volledig weg. Heerlijk. Op zaterdagavond kwamen we thuis en op maandag moest Hemma alweer aan het werk. Dat viel niet mee. Ook ik had moeite weer op gang te komen. Als Parki moet je eigenlijk proberen zo “saai” mogelijk te leven. Zuinig zijn met energie. Een rit van 100 km op een wasbord van zand helpt dan niet mee, maar voor geen goud had ik het willen missen.

Ineens was hij/zij er weer: inspiratie om te schrijven. Het gebeurde gisteren en toen we elkaar aankeken riepen we vrijwel tegelijkertijd dat dit een mooi onderwerp was voor een nieuwe blog. We spraken echter niets concreet af want ik wilde er nog wel even een nachtje over slapen. In het kader van onthaasten heb ik inmiddels geleerd mezelf niet al te veel druk op te leggen.  

Na een korte nacht (dankzij Yvon Jaspers) wist ik het. We gaan over dit onderwerp een allebei een blog schrijven waarbij Hemma dat doet vanuit haar rol als observator en ik vanuit de mij opgedrongen rol als ervaringsdeskundige. Spelregel 1: we mogen elkaars tekst vooraf niet zien. Spelregel 2: beide teksten worden met elkaar verbonden door een link over en weer. Dat leverde het volgende op.

Het ww-boekje (door de ogen) van Peter

WW kan van alles betekenen: Werkloosheidswet, Wegenwacht, maar vandaag betekent het Wachtwoord. Het onderwerp van vandaag is dus “Het wachtwoordenboekje.”

Je wordt helemaal gek van al die wachtwoorden tegenwoordig. Uiteraard kunnen we alle wachtwoorden in de cloud opslaan, maar zijn ze dan veilig? Met Trump en Musk, ondersteund door een heel leger AI-agents, weet ik niet of dat wel zo’n goed plan is. Daarom heb ik nog steeds een ouderwets wachtwoordenboekje en dat werkt prima. Het probleem is alleen: hoe en waar berg ik dat boekje op? Die antieke porseleinen vaas volstaat normaal gesproken wel, maar na plaatsing van deze openbare blog uiteraard niet meer.

Nu moet u, geachte lezer, weten dat ik mijn hele leven lang al een slecht geheugen heb. Sinds Meneer P in mijn leven kwam is dat geheugen alleen maar slechter geworden. Jaloers was ik altijd op mijn broer die over een bijna fotografisch geheugen beschikt. Als 12-jarige las hij al een encyclopedie van a-z helemaal door en het meeste kon hij ook nog onthouden ook. Ik las liever Arendsoog of De Kameleon. Dat hij later hoogleraar werd verbaasde mij niets. Zelf kwam ik niet verder dan bankdirecteur (van een klein bijkantoor).

Voor de a.s. vakantie van ruim 3 weken wilde ik het boekje extra goed opbergen. Uiteindelijk vond ik een mooi plekje. Dat zou niemand kunnen vinden. Voor de zekerheid liet ik het plekje ook aan Hemma zien want 2 weten meer dan 1. Dacht ik. Die talloze hobbelige zandwegen hadden mijn hersenen blijkbaar toch iets te veel door elkaar geschud want toen ik een paar dagen geleden het boekje voor het eerst nodig had kon ik het nergens meer vinden. Uiteraard gaf ik al mopperend de schuld aan parkinson, maar ook Hemma wist het niet meer. Dagenlang zocht ik en Hemma zocht mee maar ik bespeurde bij haar ook wel enig leedvermaak.

Gisteren had ik een emotioneel momentje met Hemma. Ik ging naar haar toe in de om veiligheidsredenen niet nader te benoemen kamer, gaf haar een knuffel en op hetzelfde moment wist ik waar het boekje lag. Tot in detail zag ik nog voor me waar ik het had verstopt. Ik liep er zo naar toe en met een stralende lach liet ik het triomfantelijk aan Hemma zien. Zo slecht was mijn geheugen dus toch nog niet! Ik blij, Hemma blij!

Misschien moet ik haar toch eens wat vaker een knuffel geven.