Blog 31 mei 2026.

Hersenspinsels.

Zo tussen slapen en waken in, word ik wel eens wakker met een – denk ik dan – geniaal idee in m’n hoofd. Dé oplossing voor een probleem waar ik uren van wakker heb gelegen. Dan is het zaak om het idee vast te houden tot de volgende ochtend. Vroeger, in m’n pre-Parkinson tijd, schreef ik dat meteen op – er lagen altijd pen en papier klaar naast m’n bed. Tegenwoordig heeft dat weinig zin meer; het gekrabbel is de volgende morgen echt niet meer leesbaar… Dus nu, als ik tenminste wakker kan blijven, “on a whispering voice” op de telefoon inspreken. In 90% van de gevallen is het allemaal onzin wat ik bedacht heb. En de overige 10%? Soms wel eens stof tot nadenken, zoals in het volgende geval.

ik heb vannacht gedroomd over eenvoudige besturingstechnieken (uit de begintijd van mijn elektronica verleden), en over AI. In mijn droom was dit besturingsprincipe gecombineerd met een aantal verhalen over Parkinson die ik kort daarvoor had gelezen. Verwarrend – jazeker. En dan opeens het idee waarvan / waarmee ik wakker word:

“Parkinson is helemaal geen hersenziekte, het is een fysieke aandoening! Met desastreuze gevolgen voor de hersenen.” Een omdraaiing van Oorzaak en Gevolg dus. In plaats van “Ik functioneer slechter omdat Parkinson mijn brein afbreekt” is het “Omdat ik slechter functioneer, wordt mijn brein afgebroken”.

Hoe kom je erbij Rector?? Wel, een heel simpele nachtelijke redenering:

Met AI is het zo, dat hoe vaker een bepaald denkpatroon wordt gevonden, hoe vaker dit door AI zal worden toegepast. En minder gebruikte paden verdwijnen naar de achtergrond, of helemaal.

Toegepast op mijzelf: als mijn lichaam om fysieke redenen niet meer in staat is om opdrachten vanuit de hersenen uit te voeren, dan zullen die delen van de hersenen uiteindelijk worden gewist of afsterven. Zou dit door de “foute“ eiwitten kunnen gebeuren? Daar was ik in m’n droom stellig van overtuigd. En zouden die functies dan, in een vereenvoudigde vorm, worden overgenomen door andere delen van de hersenen? Ik las ’s avonds voor het slapen gaan een verhaal over functies die door de hersenschors kunnen worden uitgevoerd; dus die vraag was ook gedekt. Dacht ik.

Ik ben toen maar opgestaan, heb mijn pilletjes ingenomen. Maar ik kon het toch niet laten om e.e.a. nog een beetje uit te werken. Gewoon, als gedachten oefening. En om mezelf te laten zien dat een foute redenering al snel gemaakt kan worden.