Blog 22 mei 2026.

Vandaag was ik in Nijmegen, bij het Donders centrum voor hersenonderzoek. Ik heb het enkele maanden geleden in mijn hoofd gehaald om mij als proefkonijn aan te melden voor verschillende onderzoeken met betrekking tot Parkinson. Begonnen met een reuktest voor een groot internationaal project dat in Nederland wordt uitgevoerd door het Radboud UMC, en via de helpdesk ben ik ook in andere (kleinere) onderzoeken terecht gekomen. Vandaag dus bij Donders, voor de tweede keer.

Deze keer zonder medicatie (levodopa) te hebben ingenomen; vanaf gisteren einde van de middag tot vandaag 12 uur zonder mijn drugs. Voor mij was dit de eerste keer, en ik was best wel nieuwsgierig hoe ik me zou voelen, wat precies de effecten zouden zijn van het dopamine tekort (dit was trouwens één van de redenen van persoonlijke aard om mee te willen doen aan dit onderzoek).

En... dat valt niet mee. ’s Avonds gaat het nog goed, beetje duf in het hoofd, klein beetje “Offig”. Dus de twijfel slaat weer toe: heb ik “het” wel? Zou ik me niet veel slechter moeten voelen? Vóór 12 uur naar bed, want morgen vroeg op om vóór 9 uur in Nijmegen te zijn, zo’n 2 uur rijden vanuit Castricum. Geen nachtmedicatie, die ik zorgvuldig met m’n neuroloog heb vastgesteld.

En dan gaat het mis. Restless legs (++) all over. De plusjes staan voor andere ledematen die gezellig mee doen met spasmen en zenuw-onrust. Bovendien in het eerste slapeloze uur iedere 10 minuten naar de WC – plassen. Maar opgestaan en een tijd beneden gezeten, om m’n echtgenote wat nachtrust te gunnen. M’n hoofd is onbegrijpelijk helder, beter dan het in de afgelopen jaren ooit geweest was – of verbeeld ik me dat alleen maar? Hoe dan ook, na een slapeloze nacht levert m’n echtgenote mij op tijd af voor de testen bij Donders, zo’n 3 uur intensief bezig, waaronder een lange sessie in de MRI scanner. En dan mag het weer: wat ik meestal m’n verslaving noem, maar wat nu aanvoelt als één grote opluchting. Leve de Levodopa!!

Op naar het volgende project, en nieuwe ervaringen!