Een (te) goed verstopt geheim ❓

Dit keer schrijven Peter en ik allebei een blog over hetzelfde voorval. Zonder van elkaar te weten wat de ander schrijft. Pas als we allebei klaar zijn, leggen we onze verhalen naast elkaar. Ik ben benieuwd hoe verschillend je één gebeurtenis kunt beleven. Zeker wanneer de een Parkinson heeft en de ander ernaast staat.

Het begon allemaal vlak voor onze droomvakantie.

Zoals altijd waren we druk met de voorbereidingen. Koffers pakken, spullen sorteren, controleren of we alles hadden en nog honderd andere dingen die kennelijk allemaal vlak voor vertrek moeten gebeuren.

Tussen al die bedrijvigheid zag ik Peter met zijn wachtwoordenboekje rondlopen. Niet zomaar een boekje, maar hét wachtwoordenboekje. Een klein administratief meesterwerk waarin zo ongeveer alle toegang tot zijn digitale bestaan is vastgelegd.

“Ik wil dit tijdens onze vakantie even extra goed opbergen”, zei hij.

“Prima”, antwoordde ik, terwijl ik waarschijnlijk met mijn hoofd alweer bij de volgende koffer zat.

Peter zocht een veilige verstopplek, borg het boekje op en vertelde me waar het lag. Ik hoorde het aan, knikte vermoedelijk nog even en ging verder met mijn eigen voorbereidingen.

We vertrokken, genoten van onze vakantie en kwamen weer thuis. Het wachtwoordenboekje was geen moment onderwerp van gesprek geweest.

Tot ongeveer twee weken na thuiskomst.

We hadden zin in een mooie film en besloten iets uit te zoeken op Picl. Daarmee kun je thuis films uit het filmhuis bekijken. Ideaal voor ons, want een paar uur in een bioscoopstoel zitten is voor Peter niet altijd meer prettig.

Peter zou de film regelen. Daarvoor moest hij alleen even inloggen.

En toen kwam de vraag.

“Waar heb ik eigenlijk mijn wachtwoordenboekje verstopt?”

Ik keek hem aan.

“Dat heb je mij toch verteld?”

“Ja.”

“Nou, ik weet het niet meer.”

Hij ook niet.

Daar zaten we dan. Twee mensen, één wachtwoordenboekje en precies nul herinneringen aan de zorgvuldig gekozen verstopplek.

Ik ben mijn hele leven al iemand die regelmatig vergeet waar ze iets heeft gelaten. Spullen kwijtraken, of bijna kwijtraken, is mij niet vreemd. Vooral op vakantie kan ik een enorme paniekhaas zijn. Waar zijn de paspoorten? Hebben we alle belangrijke papieren nog? En waar heb ik die nou weer opgeborgen? Inmiddels heb ik op vakantie zelfs overal van die handige tags aan gehangen, zodat ik mijn spullen altijd kan opsporen. Je kunt maar beter voorbereid zijn op je eigen vergeetachtigheid! Peter was daar altijd veel rustiger in. Bij hem zag ik dit soort dingen eigenlijk zelden gebeuren. Meestal was hij juist degene die nog wist waar alles lag.

Maar Parkinson doet inmiddels helaas ook iets met zijn geheugen en het terughalen van informatie. En mijn eigen geheugen was op het moment van verstoppen kennelijk al met vakantie gegaan.

Peter ging zoeken.

In kasten, tussen papieren, op planken en op alle plekken die hem logisch leken. Al werd de vraag wat voor Peter een logische verstopplek zou zijn steeds ingewikkelder.

Ik liet hem vooral zelf zoeken. Niet omdat ik niet wilde helpen, maar omdat ik werkelijk geen enkel aanknopingspunt had. Bij mij was het één groot zwart gat.

Af en toe deed ik ook een poging. Na twee dagen hadden we nog steeds niets gevonden.

Ach, zolang Peter het boekje niet dringend nodig heeft was er ook geen ramp gebeurd. Dus lieten we het maar even rusten.

En toen gebeurde er gisteren iets bijzonders. Ik was aan het werk in mijn werkkamer toen Peter binnenkwam om iets te bespreken.

In mijn werkkamer staat een grote boekenkast. Vooral gevuld met Peters boeken. Heel veel boeken. En wie Peter kent, weet dat het merendeel over wielrennen gaat. Je kunt er vermoedelijk de complete geschiedenis van de Tour de France reconstrueren.

Terwijl we daar zo samen stonden te praten gaven we elkaar nog een knuffel en toen viel onze blik ineens op een rijtje boeken.

En daar stond het. Keurig rechtop. Alsof het er altijd al had gestaan. Het wachtwoordenboekje! Tussen de wielerboeken. En het mooiste kwam daarna. Ineens wist Peter het weer. Hij had het boekje bewust als vijfde boek in de rij gezet. We begonnen te tellen. Eén, twee, drie, vier, vijf. Precies goed!

We keken elkaar aan en schoten in de lach.

Dagenlang heeft Peter gezocht naar dat belangrijke boekje. En nu vonden we het op een moment waarop we met heel andere dingen bezig waren. Eigenlijk was het achteraf ook een uitstekende verstopplek. Wie gaat er nou tussen tientallen wielerboeken op zoek naar wachtwoorden? We waren vooral opgelucht. En het was ook wel grappig dat juist een spontane knuffel uiteindelijk meer opleverde dan twee dagen speurwerk.

Soms kun je blijven zoeken naar iets wat je kwijt bent, terwijl het antwoord ineens opduikt als je er helemaal niet meer mee bezig bent.

Al hebben we er nu wel een nieuwe vraag bij. Waar gaan we het wachtwoordenboekje voortaan bewaren? Misschien gewoon op een vaste plek. En misschien moeten we die plek dan ook maar even opschrijven.

Maar liever niet in het wachtwoordenboekje zelf. 😄