We zien wel 🧳

“Zullen we een paar dagen weggaan?”

Meer voorbereiding was er eigenlijk niet.

Tien minuten later was het huisje in de Duitse Eifel geboekt. De fietsen gingen achterop de auto, de zwemkleding verdween voor de zekerheid in de tas en verder… zagen we het wel.

Dat “we zien wel” bevalt ons eigenlijk steeds beter.

Vroeger wilden we graag plannen. Nu kijken we liever ’s morgens uit het raam.

De eerste ochtend keken we naar buiten. Regen. Niet erg.

Een blik op de buienradar vertelde ons dat het in Vianden, net over de grens in Luxemburg, heerlijk weer zou zijn. Dus de fietsen bleven een dagje in de schuur en wij stapten in de auto. Via een prachtige toeristische route reden we naar Vianden. We slenterden door de oude straatjes, zaten in een stoeltjeslift omhoog de berg op, wandelden (met stokken waar we heel blij mee waren) naar beneden, bekeken het indrukwekkende kasteel, pakten een terrasje en genoten van het feit dat we helemaal nergens op tijd hoefden te zijn.

De volgende ochtend was het weer totaal anders. Blauwe lucht. Dus de fietsen uit de schuur.

We reden een heel stuk over de Kyll-Radweg, een voormalige spoorlijn die is omgetoverd tot een prachtig fietspad. Onderweg kwamen we de leukste kunstwerken tegen, stopten we regelmatig bij mooie rustplaatsen, bezochten we pittoreske dorpjes met vakwerkhuizen en raakten we zomaar aan de praat met “locals”. Dat zijn van die ontmoetingen die je niet kunt plannen, maar die een dag juist zo leuk maken.

Soms ging het stevig bergafwaarts en zoefden we met een flinke snelheid naar beneden. Even later hobbelden we weer over onverharde bospaden vol grove stenen. Op die stukken keek ik ongemerkt wat vaker in mijn spiegeltje, omdat ik inmiddels weet dat Peters balans niet meer zo vanzelfsprekend is.

Gelukkig ging alles goed.

Boven op een heuvel vonden we een bankje met een prachtig uitzicht. We schonken koffie uit onze thermosflessen in, pakten de Duitse koekjes erbij en bleven gewoon een tijdje zitten. Geen telefoon. Geen haast. Alleen koffie, koekjes en een uitzicht waar je stil van wordt.

En ja… de zwemkleding was gelukkig niet voor niets meegegaan. Bij de Kronenburger See namen we een heerlijke duik. Het water was precies koud genoeg om de vermoeide benen weer helemaal wakker te maken.

Aan het einde van de middag kwamen we moe, maar ontzettend voldaan terug bij het huisje.

En Peter? Die sliep snel in als een roos.

Nou ja…

Voor iemand met een REM-slaapstoornis dan. Ik ben in ieder geval niet wakker geworden van een onverwachte bokscombinatie of een vliegende trap. Dat noem ik pure vakantiewinst.

Dat “we zien wel” bevalt ons wel.