Slapen

We slapen niet samen..niet omdat we niet willen,maar omdat het niet gaat.

We zijn allebei lastige slapers...ik draai heel veel en Ron heeft vaak onrustige en pijnlijke benen,dus hij staat vaak op.

Maar dat is niet het enige....let op..hij eet chocolade in bed van een bekend merk met een blauwe wikkel en een koe.

Dat gaat zo.. ik hoor in mijn slaap dat hij de reep pakt...dan een vrij lange stilte.

En dan komt het..hij wil me niet wakker maken en probeert zo zacht mogelijk de reep open te maken...in your dreams😆.

Ik begrijp niet hoe hij t voor elkaar krijgt,maar hij blijft ritselen met dat papier..

Uiteindelijk heeft hij het eraf en dan begint het vreselijke geluid van genietend opeten.

Een soort soppig gesmak omdat hij zn tanden niet in heeft,gevolgd door bijgeluiden.

Ik word daar klaar wakket van en ga rechtop zitten.

'Heb ik je wakker gemaakt lieverd,sorry' zegt hij dan en biedt me zijn getuitte lippen voor een kus.

Dat doet hij expres want hij weet dat ik griezel van een chocoladekus😂.

We slapen dus alleen nog samen als de omstandigheden goed zijn..hij geen pijnlijke benen en ik geen gedraai.

Dat maakt wel dat het iedere keer weer heel fijn is als we wel samen kunnen slapen.

Echt..je leert met parkinson dingen waarderen die je vroeger voor lief nam.

Volgende keer verder ,fijne nacht nog iedereen😘