Vliegtuig.

Wij komen graag en veel in Epaña..niet in de zomer natuurlijk,want dan is het loeiheet.

We nemen het vliegtuig en dan de eerste vlucht van de dag met onze nationale prijsvechter.

Omdat het een prijsvechter is,worden er zoveel mogelijk stoelen in de 737 of airbus neo gepropt,dus elke passagier boven de 1.50 meter zit opgevouwen in zn stoel.

Mijn 1meter96 lange man krijgt soms niet eens het tafeltje naar beneden omdat zijn lange benen in de weg zitten.

Als er dan ook nog eens een lang persoon naast komt zitten,krijg je een soort twister-in-the-air in de boeing.

Gelukkig is het vanaf Rotterdam maar 2,5 uur naar wereldairport Almeria,dus dat gaat nog net voor een meneer met parkinson.

In en uitstappen gaat goed bij de groene prijsvechter..we worden altijd prima behandeld ..scootmobiel,rollator en/of rolstoel gaan naadloos de buik van het vliegtuig in en hij krijgt de tijd om te gaan zitten.

Op die ene keer na dat we een andere maatschappij kregen..

Instappen ging keurig..de vlucht was prima..zelfs de beruchte landing van deze maatschappij was boterzacht..maar toen moesten we eruit...

Allereerst kwam er een opzwepende oprotmars uit de speakers..

Daar schrok Ron zo van dat hij meteen shocking klem kwam te zitten met zijn maat 50 onder de stoel voor hem.

Inmiddels was de grote uittocht begonnen,maar er werd netjes plaatsgemaakt toen hij zich uit zn stoel had gewurmd....maar toen..

Hij wilde de boel niet nog langer ophouden en ging haasten...wat resulteerde in een val in slow motion in het middenpad.

Dat leverde natuurlijk wat ergernis op van de andere passagiers,dus ik ben maar half op een stoel gaan staan om te roepen dat hij parkinson heeft en even tijd nodig had.

Dat even duurde behoorlijk lang en ik heb stiekum overwogen om over de stoelen te klimmen en weg te wezen,maar dat staat ook weer zo slordig.

Uiteindelijk had hij zich met wat hulp opgehesen en kon eruit.

Shaken but not stirred zijn we naar de bus gegaan en toch nog goed aangekomen op onze vaste stek.

Tot volgende keer🍀