Twee werelden

Sinds Roelf op de dagopvang zit merk ik dat we in twee werelden leven drie dagen per week. Hij gaat er opgewekt naartoe, komt er ook opgewekt van terug gelukkig, hij verteld niet veel, maar Roelf praat sowieso weinig.

Gisteren waren we samen thuis en dan komen de dagelijkse zaken voorbij en boodschappen doen we nu op donderdag. En het werd een lastig begin van de dag.

Boodschappen doen vond hij altijd leuk, altijd op zoek naar aparte dingetjes, wat uitproberen, kortom hij had er geen hekel aan. Nu is het niet meer zo leuk. Het meisje achter de kassa is sneller dan hij kan denken dus voorzichtig zeg ik hem de boodschappen in de kar te doen en niet nu al netjes willen inpakken, doen we wel bij de auto. Dat moet ik drie keer herhalen. Thuis gekomen gooit hij een afval tonnetje leeg, weer zonder sleutel staat hij buiten. Dan gaat hij 'smiddags naar de winkel voor het activeren van zijn bankpas. Ik zeg hem, neem je rollator mee naar AH en stop je nieuwe pasje in de geldautomaat en heb zijn code op zijn app gezet. Pin maar even 10 euro.

Na een uur kwam hij terug. Hij wist niet meer wat te doen en is aan het dwalen geweest in het winkelcentrum. Zonder rollator en helemaal total loss.

Ik vroeg hem wat gaat er in je hoofd om Roelf? Hij denkt alles nog te kunnen wat hij altijd deed, maar bijna alles gaat mis, eindigt in een chaos. Na een paar minuten zegt hij Ik voel me opgejaagd. En met die woorden zit ik in mijn hoofd. Hij kan geen verklaring geven, wat is dit complex. Nog rustiger kan ik ons leven niet maken, dan ga ik eraan onderdoor. Maar ik denk dat het leven op de dagbesteding beter bij hem past dan hier thuis. Hij snapt het normale leven niet meer.