Waar was je zo lang?

Tot deze week ging ik heel af en toe een paar uurtjes bij mijn moeder langs 'savonds of zoals een paar weken geleden bij een vriendin in een andere plaats. Ik vertelde hem dit duidelijk met de boodschap dat als er iets is waar hij niet verder mee kwam, me te bellen.

Dus toen in bij mijn vriendin was op 35 minuten rijden kreeg ik van mijn schoondochter een appje. Roelf zat mij haar en mijn zoon, gebracht door een betrokken jongen uit het flat. Nadat ik weg ging is hij de deur uitgelopen om een vuilniszak naar de stortcontainer te brengen. Zonder sleutel, jas en telefoon, want hij onthoudt nog alleen zijn doel. Is beneden in de hal gaan zitten tot iemand hem aansprak. Dus die avond werd duidelijk, eventjes weggaan oke, maar niet buiten de stad meer.

Maar gisteravond moest ik mijn oude moeder even helpen en zij woont slechts 6 minuten hiervandaan, met de auto is dat.

Ik ben anderhalf uur weggeweest en toen ik binnen kwam was zijn vraag, waar was je zolang? Dat heeft hij nog nooit gevraagd, beiden vonden we het altijd wel lekker een avondje voor onszelf. Maar goed, de paniek in zijn ogen geeft aan, niet meer weggaan 'savonds. En zo leveren we rap in. Roelf qua gezondheid, ik qua vrijheid.

Gelukkig krijgt hij een Parkinson rollator, dan kunnen we meer naar buiten, want alleen lopen zonder dit hulpmiddel is niet meer verantwoord en het kost hem zoveel energie. Mijn energieke vrolijke vent is een schim geworden. Ik weet het, ook de leeftijd werkt niet mee, hij wordt 75 volgende maand, maar het geestelijke gedeelte had ik niet kunnen bedenken.