Een klassieke parkinson patient

R volgt exact de 5 fasen. De parkinson verpleegkundige zei een paar maanden geleden dat hij de klassieke parkinson patient is. Niks gaat aan hem voorbij, op dit moment is dat het moeilijk opstaan, ook al is de stoel hoger. Niet doorhoesten, waardoor hij nogal wat geluid maakt 's nachts en zijn karakter verandert, regelmatig geïrriteerd als ik iets vraag, hij zegt op alles Heb ik al gedaan en dan blijkt dat hij geen idee heeft wat ik gevraagd heb.

En toch, op de boottocht op de Friese meren een paar dagen geleden zat hij even naast me en pakte hij zwijgzaam mijn hand. Dit heeft hij heel lang niet gedaan, of hij daarmee iets wou zeggen weet ik niet, maar het was even een ouderwets gebaar. En het blijft me altijd bij.

Ik ben bang voor de toekomst. Voor het onbekende wat nog gaat komen. Het lopen en balans worden echt slecht en met de kleinkinderen spelen wordt ook minder. Hij glundert als hij ze ziet, maar de drukte vind hij wel een beetje moeilijk worden. Laten we a.u.b nog even in het heden blijven.