Beiden in eenzaamheid

Je start het volwassen leven met z'n tweeën, creëren een gezin, werken beiden en ontspannen in hobby's en uitjes. Iedereen voelt zich in zijn leven wel eens alleen staan, maar eenzaamheid is van een ander kaliber.

In de laatste 10 tot 15 jaar is onze eenzaamheid langzaam gegroeit. Op de vraag aan mijn man of hij zich wel eens eenzaam voelt in zijn ziekte krijg ik nooit echt een antwoord. Mijn eenzaamheid is anders dan de zijne, als die er al is bij hem. Want zijn karakter is vooral geinen als iets lastig wordt. Zo is het altijd gegaan in zijn gezin met 10 kinderen, iedereen hield zicht staande op hun eigen manier.

Troosten heeft hij altijd lastig gevonden, zijn moeder deed dat ook nooit hoorde ik later van zijn zussen. Ik heb die behoefte wel en nu des te meer in zijn verzorging en de steeds mindere communicatie. Want wat kan je je alleen voelen als hij voor de zoveelste keer aan elektrische apparaten zit en ze ontregelt, de pillen bakjes toch gaat bijvullen en de pilletjes in verkeerde bakjes belanden. Er met de kinderen iets aan de hand is en ik zo graag erover wil praten met hem maar hij het niet meer opneemt en zo kunnen we doorgaan natuurlijk.

Ik denk dat er heel veel eenzaamheid is in de wereld door allerlei redenen. Het hangt boven ons leven de laatste jaren ondanks al die lieve mensen die laten blijken hoe waardeloos ze het voor ons vinden, maar mijn voordeur sluit de wereld buiten af en gaan we verder op onze manier.