Als technische kennis ook verdwijnt

Gisteren was het dagbestedingsdag voor R en ik pas dan op mijn 7 jarige kleinzoon. Mijn moeder en ik hadden bedacht om naar Drenthe te gaan om familie te bezoeken en eerst naar het park van Ellert en Brammert te gaan. Het werd een heerlijke dag met z'n drieën. Even niet nadenken over zorgen en ik kon alles even los laten. Zelfs het verlies van mijn bril en brandende bandenspanningslampje in de auto brachten me niet van mijn stuk. De bril werd door familie gevonden op de parkeerplaats, beschadigd weliswaar, maar voor nood kon het wel. En het lampje werd opgeheven door extra lucht te pompen en dan maar afwachten of het toch geen gaatje is.

Thuis gekomen was alles goed gegaan, R lag te slapen want de warmte nam weer toe. Verder het ritme weer wat er thuis is, maar dat ik even los kon laten was heel fijn.

Vandaag sliep R voor het eerst in hele lange tijd tot half tien. Normaal roert hij zich rond half 8. Warmte mat af denk ik.

Aangezien mijn brillenpoot wat los zat vroeg ik hem om dat kleine schroevendraaiertje. Die hebben we al jaren hiervoor.

Na veel zoeken en overheen kijken vond hij het mapje met schroevendraaiers. Na wat rommelen gaf hij me een veel te grote kruiskop schroevendraaier.

Dat zijn technische kennis helemaal verdwenen is vind ik heel erg. En die trillende onzekerheid die hij dan laat zien vind ik echt wat. We slikken het allemaal weg, mijn kinderen kunnen de snelheid niet helemaal bijbenen hoe dit gaat. Dat snap ik, want elke dag is voor mij ook weer een verrassing.