Die nachten toch

Elke nacht is het even afwachten waar ik eindig. Zo eens per week slaap ik de nacht niet uit in ons eigen bed en vannacht was weer zo'n nacht.

Soms zou ik heel even willen ervaren hoe zijn geest werkt. Het niet herinneren dat je voor de 4e keer in een uur opstaat om naar het toilet te gaan.

Ik vraag aan hem of hij weer naar het toilet gaat. Hij antwoord lichterlijk geïrriteerd Hoe kom je daar bij? En schuifelt weer verder. Dit is voor mij het lastigste bij te benen. Wat herinnert hij zich en wat niet. R is goed in de schijn op te houden door een bepaalde grimas te trekken. En soms prik ik daar nog niet goed doorheen.

Als het gezelschap groter is dan 3 zondert hij zich af om niet te hoeven en willen deelnemen aan een gesprek. Dit doet me zo'n pijn als hij elders gaat zitten en de meewarige blikken te zien van degenen in het gezelschap. Je zou je samen terugtrekken in je schulp, maar dat gaan we niet doen. Morgen gaan we met een groep van 12 mensen mee naar Friesland voor een dag uit. Iedereen weet hoe hij is en dat scheelt al de helft. Ben wel beetje gespannen hoe we dit beleven.