Toch nog gauw een paar dagen op minivakantie

Onze jongste zoon en zijn vrouw en 2 kleine kinderen hebben genoeg tegenslagen momenteel en een enorme verbouwing aan hun jaren 30 huis. Aangezien verhuizen geen optie is gezien de prijzen, moeten ze hier doorheen.

Ik probeer enige verlichting te brengen in hun situatie en kook voor ze of pas wat vaker op de kinderen, vooral in deze vakantietijd, zonder keuken is het een uitdaging voor ze.

Vandaag kwam het idee bij hen om toch een paar dagen er met ons zessen tussen uit te gaan. Ik moest even heel goed nadenken, want vorig jaar schatte ik R nog redelijk hoog in, maar hij verdoezelde zijn onvermogen toen nog slim. Ik dacht met het inpakken nog hulp te hebben, maar in Drenthe aangekomen waren mijn medicijnen op tafel blijven staan, dus rechtsomkeert 140km naar huis.

Dus in mijn hoofd ben ik weer bezig met het inpakwerk, nu het papier maar neergelegd en aan het noteren geslagen. Met de kerst 2025 heb ik in het ziekenhuis gelegen met een hersen aneurysma, stond op springen, dus prikkels is voor mij ook een dingetje geworden, dus alles meteen op papier. Het is goed afgelopen en ben dankbaar dat het is opgemerkt door een attente arts.

Maar we gaan opnieuw naar Drenthe en R heeft er veel zin in zegt hij. Heerlijk in de bossen, goed voor iedereen. Praat wel met mijn zoon over rust naar zijn vader toe, dan hebben we het allemaal fijn. Voor de jongens blijft het wennen dat hij soms stopt met lopen of niet deelneemt aan het gesprek.

Hoe dat in die 10 dagen van mijn afwezigheid in december is gegaan met R zal ik een volgende keer vertellen.