Als je er maar niet over praat dan...

Praten over Parkinson is niet iets dat mijn man doet. Ook geeft hij zijn grenzen zelden aan. Hoort ook bij zijn karakter.

Op woensdag gaat R altijd naar de fysio. De praktijk ligt op 750 m. afstand en dat deed hij altijd lopend heen en terug. Tot vorige week hij terug kwam en zei dat dit wel heel heftig was en hij bedoelde de afstand na de therapie.

Dus deze week loopt hij heen en haal ik hem weer op met de auto.

Daar sprak ik met zijn fysiotherapeut en vertelde hem dit. Ze schrok een beetje en vertelde dat hij alles met een lach ondergaat maar niet praat over wat hij heeft, kortom hij zorgt niet goed voor zichzelf.

Ik voel me dan even weer zo'n slechte mantelzorger. Maar ik kan toch niet helemaal voor hem praten denk ik dan. Maar dat zal ik dan toch moeten doen is mijn conclusie.

Elke ochtend zie ik hem in de weer met zijn medicijnbak, wat eerder in 5 minuten ging duurt nu een half uur. Gisteren nieuwe medicijnbakjes laten komen en in mijn agenda de woensdag aangewezen als medicatiedag. Ook dat gedeelte neem ik over en wellicht gaat hij het ook rustiger voelen, want ik zie veel onrust.