Hoe kies ik voor mijn eigen welzijn

Vandaag kwam onze casemanager bij praten en polshoogte nemen.

Het klikt heel goed tussen ons. Mijn man lacht even als ze binnen komt, pakt zijn telefoon en scrollt weer door de filmpjes van lopende banden en werkende machines. Uren kan hij dit doen en valt daarbij vaak in slaap voor een minuut of 20 en gaat weer verder kijken.

Al enige tijd vraag ik me af of ik niet te egoïstisch handel als we het hebben over een derde dag naar de dagbesteding.

Mijn casemanager zegt dat dit niet zo is. En we besluiten de aanvraag eruit te sturen aangezien de gemeente beslissingen tot 12 weken kan nemen.

Bij het gesprek met de casemanager proberen we mijn man R erbij te betrekken, maar het gesprek landt niet. Even ben ik emotioneel als we het hebben over de eenzaamheid die er vaak is voor mij, hij kijkt even op en gaat weer verder met scrollen op de telefoon.

Vanmiddag nam ik hem mee naar de supermarkt voor een paar boodschappen. Hij brengt de lege flessen weg, zoals altijd. De laatste paar weken duurt dit steeds langer. De automaat doet het niet goed zegt hij telkens. Dus vanmiddag maar even meegelopen naar de automaat. Het lukt slecht de blikjes en flesjes erin te gooien, de automaat werkt niet goed zegt hij. Ik vraag wat werkt er niet? Dan volgt alleen gemompel. En zo vallen er meer vaardigheden weg. Wat tot een half jaar geleden nog lukte, gaat lastiger.

Het voelt als rouw. Telkens afscheid van iets nemen. Twee jaar geleden nam ik afscheid van mijn vader en enigste broer, wat zou ik nog graag met ze praten. Mijn vader dacht dat R lui was en ongeïnteresseerd. Ik wou dat ik hem kon vertellen wat er wel was. Rouwen om de dood of afscheid van je maatje die er lijfelijk nog is, het heeft veel weg van elkaar.