Hoe het allemaal begon.

Het is 2016. Ik word op een nacht gewekt door de politie. Mijn moeder heeft 112 gebeld met de mededeling, dat haar kinderen haar willen vermoorden. Dit werd haar eerste psychose. Dit was een ingrijpende gebeurtenis voor mij. Terugkijkend zie ik dit als een katalysator voor de klachten die later zouden leiden tot mijn diagnose. Het daaropvolgende jaar startte ik met een revalidatietraject vanwege een reumatische aandoening. Tijdens dat traject kreeg ik te maken met diverse zorgverleners. Een fysiotherapeut, die constateerde, dat ik als een plank bewoog. Een sportfysiotherapeut met wie ik ging badmintonnen. We vonden het allebei raar, dat ik de shuttle maar niet kon raken met mijn racket. Een psycholoog, waarbij ik zo zat te trillen, zodra ik ging zitten. Ik was zo bang, dat dat te zien zou zijn, dat ik extra ging zitten bewegen, want dan stopte het trillen. Na verloop van tijd kreeg ik last van obstipatie. Ook de eerste passen, die ik zette nadat ik uit bed was gestapt, gingen erg moeizaam; mijn linkerbeen sleepte de eerste passen een beetje mee. Op mijn werk, ik werkte als woonbegeleider in een Beschermd Wonen locatie van ZZG, kon ik het werktempo niet zo goed meer bijhouden. Mijn linkervoet begon een eigen leven te leiden. Zodra ik stopte met lopen, ging mijn voet door met bewegen, zonder dat ik er controle over had. Ik kreeg ook last van onrustige benen, met name op de bank in rust. Vanwege de klachten aan mijn voet kwam ik als eerste bij de podotherapeut, vervolgens reumatoloog en daarna bij de orthopeed terecht. Ze konden er allemaal niets mee. Door de orthopeed werd ik weer terugverwezen naar de huisarts. Volgens de huisarts was er nog één ding wat we konden doen: een verwijzing naar de neuroloog. 

Volgende keer: Mijn afspraak bij de neuroloog.