De afspraak bij de neuroloog

De afspraak zou de volgende maand al zijn. Ik ging eens een digitaal kijkje nemen bij de afdeling Neurologie van het ziekenhuis. Na wat rondneuzen, werd mijn aandacht getrokken naar het onderwerp ‘Dystonie’. Voor mijn gevoel klopte dit helemaal. Er bestond zelfs een medicijn voor en een botoxspuit behoorde ook tot de mogelijkheden. De afspraak zou dus een kwestie van een recept uitschrijven zijn en dan zou ik weer buiten staan, had ik bedacht. Dus dat kon ik best alleen af. Op de dag van de afspraak legde de neuroloog in opleiding uit, dat er mogelijk momenten zouden zijn, dat er overlegd zou gaan worden met de neuroloog, die echter ook spreekuur had. Dit maakte, dat de afspraak ruim 2 uur duurde vanwege de overlegmomenten. Dit ging zo niet zoals ik het bedacht had. De neuroloog in opleiding kwam de spreekkamer weer binnen, nu vergezeld van de neuroloog. Ik deed wederom de bekende testen en beantwoordde vragen. Het uitvoeren van de testen ging zo moeizaam; ik was zo moe. Ik wilde het allemaal zo goed blijven doen. De tranen kwamen. Op de vraag van de neuroloog of ik het vervelend vond, kon ik zo snel geen antwoord bedenken. Hij vervolgde: “Als het alleen je voet zou zijn dan zou het dystonie zijn. Maar als ik kijk naar het hele plaatje, dan heb je de ziekte van Parkinson.” Het nieuws wilde niet echt binnenkomen bij mij. Ik dacht: Die klachten waar ik last van heb, die horen allemaal bij elkaar. Ik voelde de grond onder mijn voeten verdwijnen en was niet in staat om te reageren. Er ontstond een bevries-reactie. Er zou een afspraak volgen voor de MRI om eventuele andere aandoeningen uit te kunnen sluiten. Na het bezoek aan de neuroloog werd mijn bloeddruk nog gemeten door een verpleegkundige. Daarna ging ik huiswaarts. Maar voordat ik het ziekenhuis uitliep, ging ik nog naar het toilet. Zodra ik de deur afsloot en op het toilet ging zitten, huilde ik tranen met tuiten. 

Volgende keer: De MRI-uitslag