Dinsdag 26 en woensdag 27 mei 2026: 2e en 3e congresdag

Dat onze workshop gistermiddag goed ging heeft helaas geen effect op mijn nachtrust. Ik ben gewoon om 5 uur weer wakker. Het voordeel is wel dat ik daardoor tijd heb om een van de andere Dutchies, die zelf ook parkinson heeft én onderzoekster is, een ochtendsessie yoga te geven. Ze moet deze ochtend een talk houden tijdens de plenaire sessie en vindt dat een beetje spannend vanwege het Engels. Gistermiddag deed ze mee met onze workshop en dat vond ze zo ontspannend dat ze me gevraagd heeft voor deze ochtendsessie. Om 5.30 uur staan we samen naast het zwembad in de opkomende zon. In de aangrenzende fitnessruimte zijn alle loopbanden al bezet op dit tijdstip...

Nog steeds voel ik me een beetje zweven na het succes van gistermiddag; die grijns gaat niet meer van mijn gezicht, vrees ik. Tijdens de plenaire sessie deze ochtend voel ik me extra trots als de talk van mijn yogi van vanochtend super goed gaat. Ze krijgt als enige van de vier sprekers een staande ovatie na afloop. Natuurlijk heeft ze die helemaal zelf verdiend, maar het voelt toch ook een heel klein beetje als mijn staande ovatie :).

De rest van de dag verdeel ik mijn tijd een beetje tussen interessante presentaties en de Book Nook. Dit is de hoek waar boeken in te zien zijn, auteurs rondlopen en onder oogluikend toezicht van de organisatie ook boeken verkocht worden. Het is officieel niet de bedoeling, maar zolang je het niet te opzichtig doet, wordt het toegestaan. Ik doe het zo: ik leg steeds één exemplaar van ons Yoga4parkinson Oefenboek (Engelse editie) op een statafeltje en begin dan een gesprekje met iemand. Als er interesse is, zeg ik quasi nonchalant: 'Ik heb toevallig een paar exemplaren bij me. Als u er één wilt?' Zo maak ik heel wat mensen blij en misschien nog belangrijker: ik leer heel veel nieuwe, leuke mensen kennen. Uit alle windstreken van de wereld, en dat is toch echt wat dit congres zo uniek maakt.

Dinsdagavond is er een soort talentenjachtshow, waar parkies uit allerlei landen hun talenten tonen. Uiteraard vind ik 'onze' Petra, die haar lied 'Levenshaast' in het Engels zingt ('Life urgency') het allerbeste; wat kan ze zingen, die meid! De vermoeidheid begint nu wel echt toe te slaan, dus ik maak het niet laat.

Woensdag is alweer de laatste congresdag. Opnieuw pak ik de plenaire sessie mee, maar ik merk dat mijn hoofd behoorlijk vol zit met informatie, gesprekken, contacten en ervaringen. Ik moet ook nog wat mensen zien te interviewen voor een stukje in het Parkinson Magazine, voel een verkoudheid opkomen en de zon brandt ook vandaag weer ongenadig. Het is goed dat het na vandaag klaar is. in de middag spreek ik met Sree uit de VS, Andrew uit de UK en Sabela, die uit Spanje komt. ik probeer alles wat ze vertellen over de parkinsonzorg in hun land te noteren, maar ben absoluut niet scherp meer. Nou ja, dat zie ik thuis bij het uitwerken wel...

Woensdagavond pak ik mijn koffer weer in, maar ga ik ook nog gezellig even eten met Char en enkele van haar collega's. Ook zijn we samen bij de afsluiting van het congres. Het zal een combinatie zijn van vermoeidheid, saamhorigheid en het naderende afscheid, maar we hebben allemaal tranen in onze ogen. We spreken nu al af dat we er over drie jaar allemaal weer bij zijn in Quebec :).

Voor de laatste keer stap ik in mijn enorme kingsize bed. Morgen de terugreis. Hopelijk gaat het weer goed in Dallas...