Donderdag 28 mei 2026: Terugreis en After-WPC-Blues

Zul je net zien: slaap ik eindelijk een keer goed in deze tijdzone, ga ik weer naar huis. Om 7 uur word ik met een taxi van het hotel naar de luchthaven van Phoenix gebracht, en hoewel de bellboy van het hotel me had verzekerd dat het rustig zou zijn, is het een gekkenhuis als ik er aankom. ik voel paniek opkomen; waar moet ik zijn in deze wirwar van rijen en mensenmassa's? ik spreek een vriendelijk ogende man aan: 'Waar moet ik zijn om mijn koffer in te checken?' 'Hier,' antwoordt hij gedecideerd, en trekt me het priority-vak in. 'Moet ik daar niet een speciaal ticket voor hebben?', protesteer ik. 'Nee hoor, je hoort bij mij,' knipoogt hij. Zo omzeil ik de enorme wachtrijen, maar de incheckcomputer is niet helemaal gek. Hij herkent mijn ticket niet als 'priority'. Maar ook daar blijkt een oplossing voor; ik mag naar Special Services, waar mijn koffer alsnog wordt ingechecked. Binnen no time ben ik verlost van de chaos en heb ik nog ruim de tijd tot het boarden.

Keurig op tijd vertrekken we van Phoenix, en in Dallas word ik opnieuw in een rolstoel naar de aansluitende vlucht gebracht. Achteraf was die rolstoel niet echt nodig, want deze vlucht blijkt een paar uur vertraging te hebben. Maar uiteindelijk gaan we dan toch. Met een inmiddels stevige verkoudheid, een volgepakt vliegtuig en weinig ruimte om te slapen kom ik vrijdagochtend enigszins verkreukeld aan in Amsterdam. Gelukkig word ik blij onthaald door het thuisfront en is vooral de hond uitzinnig dat ik er weer ben.

Het lukt me om vrijdag overdag wakker te blijven, maar om 19 uur stort ik in. Ik kruip in bed en kom er pas de volgende ochtend om 7 uur uit! Dat heb ik lang niet meegemaakt. Blijkbaar was het even nodig. De verkoudheid heeft een paar dagen nodig om weg te trekken, maar intussen kijk ik terug op een heel bijzondere en onvergetelijke week.

Net als veel mensen die de diagnose net hebben, dacht ik een paar jaar geleden nog: wat moet ik met allemaal lotgenoten om me heen? Het leek me een tamelijk deprimerend vooruitzicht. Inmiddels weet ik beter. Veel beter. Want niets is zo inspirerend en hoopgevend als samen zijn met mensen die net als jij weliswaar tegen allerlei beperkingen aanlopen, maar die zich daardoor allerminst laten weerhouden van Leven met een hoofdletter L. Mensen aan wie je niets hoeft uit te leggen of te verantwoorden, omdat ze je per definitie begrijpen. Mensen die echt wel weten dat het #$%^ is om parkinson te hebben, maar die ook weten dat je juist daardoor de kleine lichtpuntjes extra leert waarderen. Kortom, allemaal mensen die, misschien onbewust, leven volgens het motto op mijn onderarm: Carpe Fucking Diem!