Vrijdag 22 mei 2026: op naar Phoenix!

Al dagen ligt mijn koffer opengeklapt klaar. Steeds haal ik er dingen uit en stop ik er weer andere dingen in. Want wat neem je mee naar een bestemming waar het buiten gerust 38 graden is, maar waar de airco ervoor zorgt dat het binnen krap 18 graden is? inderdaad, laagjes. En dunne, soepele stoffen, die niet te strak op het lijf zitten (zegt vriend ChatGPT).

Maar meer nog dan over mijn kofferinhoud ben ik bezorgd over de reis. Ik zal zo'n 13 uur onderweg zijn, met een overstap in Dallas waar niet al te veel tijd voor is. Op vrijdagochtend, de dag dat ik vertrek, zie ik dat ik op Schiphol al begin met vertraging. Lekker dan, nog minder overstaptijd in Dallas... Nou ja, mijn vluchtschema is de afgelopen maanden al zo vaak gewijzigd door British Airways, waar ik heb geboekt, dat ik het nu maar op me af laat komen. Ik kan er toch niets meer aan doen.

Uiteindelijk zal ik echt wel een keer in Phoenix belanden. En dankzij de vertraging heb ik nu tijd om nog een koffie te drinken op Schiphol met Nick, bestuurslid van de Parkinson Vereniging, die ook vandaag vliegt, maar dan via London Heathrow. Grappig om na de koffie te kunnen zeggen: 'Ik zie je straks in Phoenix."

Naarmate we Dallas naderen krijg ik het warmer; wat als ik de aansluiting mis? In dit soort situaties merk ik echt dat MrsP zich ermee bemoeit; ik kan dan bijna in paniek raken. Gelukkig ben ik ook yogajuf en kan ik mijn eigen ademtips nu goed gebruiken om kalm te blijven.

Voor de zekerheid had ik van te voren op Dallas al rolstoelassistentie geregeld, een tip van mijn vliegende schoonzusje. 'Dan brengen ze je naar de volgende vlucht en hoef je zelf niet te zoeken.' Het blijkt een gouden tip. Het krappe uur dat ik op Dallas heb zou voor mijzelf nooit genoeg zijn geweest om mijn koffer op te halen, door de douane te gaan en weer in te checken, als ik al had geweten waar ik moest zijn. Bij haast en onder druk worden mijn symptomen erger. dan gaat mijn linkerbeen trillen en verstijft mijn linkerarm helemaal. Niet handig, want ik ben links.

Ik slik dus mijn trots in en neem in Dallas plaats in de rolstoel die klaar staat. Een vriendelijke jongeman duwt mij de luchthaven over, via geheime doorgangen, onder afsluitingen door en we gaan zelfs een stuk met een trein ín de luchthaven. We crossen langs alle ellenlange rijen en ik doe net of ik de blikken van de mensen niet zie; denk maar wat jullie willen, zolang ik mijn vlucht maar haal.

Opgelucht zit ik net op tijd aan boord, en na nog eens tweeënhalf uur vliegen (Amsterdam-Dallas was ook al een uur of negen) is het nog steeds vrijdag aan het begin van de avond. Voor mijn lijf is het echter midden in de nacht vanwege het tijdsverschil van negen uur. Nick landt niet veel later met de vlucht vanuit London Heathrow en we nemen samen een taxi naar het Sheraton Hotel in Downtown Phoenix. inmiddels heeft mijn lijf geen idee meer (is het nacht? Middag? Iets anders?) en ook zaken als honger en dorst lijken volkomen willekeurig op te poppen.

In mijn hotelkamer (op de 28e verdieping dus ik kan zo'n beetje over heel Phoenix uitkijken) voel ik me behoorlijk uitgeput en hoewel het hier pas negen uur 's avonds is, ga ik toch op het riante bed liggen. Geen idee of slapen gaat lukken, maar voorlopig ben ik vooral blij: ik ben in Phoenix!