zaterdag 23 en zondag 24 mei: bijtrekken en voorbereiden op het congres

De eerste nacht in Phoenix is op zijn zachtst gezegd onrustig; het is alsof mijn lijf zegt: jij hebt mij steeds wakker gehouden, nu zoek je het maar uit. Gelukkig wordt het uiteindelijk toch ochtend. Thuis begin ik de dag altijd met een uur wandelen met de hond; bij gebrek aan hond loop ik hier in mijn eentje om half zeven het heerlijk koele hotel uit. Bizar, buiten loop ik tegen een muur van hitte aan. Al moest de taxichauffeur daar gisteravond om lachen: 'Haha, vind je dit al warm? Kom dan over een maand nog maar eens.'

Het is een bijzonder gevoel; gisteren was ik nog in Nederland, nu loop ik hier om half zeven gewoon door Phoenix. Dankzij het systeem van rechte straten en blokken is verdwalen gelukkig lastig. Ik loop vrijwel meteen langs het congrescenter, goed om te weten dat het zo dichtbij is. Vlak daarachter ligt het stadion van de Arizona Diamondbacks, de baseball club die vanavond een wedstrijd speelt in de Major League. Tegen de Colorado Rockies moeten ze, en wij (verschillende parkies uit Nederland) zijn erbij.

Maar eerst ontbijt en de omgeving verkennen. Het wordt de Botanical Desert Garden, waar verschillende exotische planten (vooral cactussen, of, zoals mijn zoon zou zeggen: cactii) te bewonderen zijn. De Uberchauffeur zegt dat we ook naar Scottsdale moeten; een leuk soort buitenstadje van Phoenix met een gezellig centrum en een grote shopping mall. We luisteren braaf en lunchen in een populaire tent in Scottsdale (Uberchauffeur: 'Het moet wel goed zijn daar, want er staat altijd een rij.')

Intussen is de temperatuur in de zon zo hoog opgelopen dat ik snak naar een siësta in mijn ijskoude hotelkamer. Dat is dan meteen een goede voorbereiding op 'Game Night' zoals het hier heet wanneer de D-Backs spelen. Om een uur of 7 's avonds (de warmte is nog steeds indrukwekkend) zitten we in het stadion en kijken onze ogen uit. Wat een evenement! Wat een sfeer! Fans van de beide clubs zitten gewoon door elkaar heen, de stadionspeaker zorgt met muziek en wat opzwepende teksten voor een uitgelaten publiek en we hebben ook nog eens 'all you can eat'-plaatsen: achter ons is een buffet met zoveel popcorn, hotdogs, pinda's, chips en cola als je op kunt....

Je zou bijna vergeten dat er ook nog gebaseballd wordt. Eerlijk gezegd weet ik niet meer wat de uitslag was, maar ik geloof dat de thuisclub heeft gewonnen. Voor het thuisfront koop ik een originele D-Backs cap en dan duik ik doodvermoeid mijn bed weer in.

Na opnieuw een onrustige nacht - ik denk niet dat dat nog goed komt deze week - is de zondag bedoeld om een beetje rust te pakken en me voor te bereiden op maandag. Dat is niet alleen de eerste congresdag, maar dan geef ik, samen met mijn Amerikaanse collega Char Grossman, ook een workshop Yoga4Parkinson in de Renewal Room. Samen met Char verken ik zondag alvast deze ruimte en probeer ik voor me te zien hoe die maandagmiddag gevuld zal zijn met enthousiaste yogi's. Een spannend kriebeltje trekt door mijn buik. Komt vast goed.

Zondag aan het einde van de middag is de openingsceremonie en ineens voel ik waar iedereen die in Barcelona ook bij het WPC was het steeds over heeft: dat enorme saamhorigheidsgevoel als je met zoveel parkies en aanverwanten uit alle delen van de wereld bij elkaar bent (in totaal bijna 4000 man). Tel daar de prachtige ballad 'You are not alone' bij op (een speciaal geschreven lied dat tijdens de opening klinkt) en voor één keer ben ik gewoon trots dat ik hier als Nederlandse parkie en lid van de Parkinson Vereniging bij ben en hoor. Voor een keer niet de uitzondering, maar de sterren waar het om gaat tijdens dit congres. Heel bijzonder!