Als je wereld kleiner wordt, maar je innerlijke wereld groter

Toen ik hoorde dat ik MSA had, gebeurde er iets wat moeilijk uit te leggen is. Het was geen schok, geen klap. Meer dat zachte klikje van een deur die achter je dichtvalt — pas later besef je dat je in een andere ruimte bent beland. Een ruimte waar je niet om hebt gevraagd, maar waar je toch moet leren ademen. Waarom ik schrijf Ik schrijf niet om te benadrukken hoe zwaar het leven kan zijn. Dat weet jij allang. Ik schrijf om woorden te geven aan wat we vaak niet durven uitspreken. Aan dat stille gevoel van: Ben ik de enige die dit zo voelt. Aan de lach die doorbreekt op momenten waarop het eigenlijk niet kan — maar wel nodig is. Aan de ochtenden waarop je beseft dat je sterker bent dan je dacht. Aan de fluistering van betekenis die soms opduikt in de donkerste stukken. Mijn boek wil geen antwoorden geven. Het wil ruimte geven. Herkenning. Troost. En af en toe een glimlach. Als mijn woorden jou raken, troosten, laten glimlachen of even laten voelen dat je niet alleen bent, dan heeft deze reis — hoe zwaar ook — toch iets waardevols gebracht. En omdat MSA nog zo weinig bekend is, wil ik dat mijn verhaal niet alleen raakt, maar ook bijdraagt. Daarom gaat een deel van de opbrengst van het boek naar het Radboudfonds, om onderzoek naar MSA te ondersteunen. Het is mijn manier om iets terug te geven aan de mensen die elke dag zoeken naar antwoorden die ik — en zoveel anderen — nooit hebben gekregen. De Stille Sloopkogel verschijnt binnenkort bij Uitgeverij Calidris. Via mijn Facebookpagina deel ik binnenkort updates over de publicatie.