150 woorden zullen we missen

Bron: Volkskrant 22 september

Vandaag kwam het bericht dat Paulien Cornelisse is overleden. Vijftig jaar. Kanker. Veel te jong.

Peter en ik lezen de Volkskrant en er zijn van die vaste dingen in een krant waar je ongemerkt naar gaat zoeken. Voor ons waren dat de stukjes van Paulien. Drie keer per week, 150 woorden op de voorpagina. Zij had vaak aan die paar woorden genoeg om je te laten lachen om iets waar je zelf waarschijnlijk straal aan voorbij was gelopen.

Wij keken er echt naar uit. Wat heeft ze ons vaak laten lachen. Om taal natuurlijk, maar vooral om mensen. Om de merkwaardige dingen die we zeggen en doen zonder dat we zelf nog in de gaten hebben hoe merkwaardig ze eigenlijk zijn. Ze kon iets heel gewoons pakken, er even wat langer naar kijken en ineens dacht je: ja verdorie, waarom dóén we dat eigenlijk?

Dat vermogen om anders naar het gewone te kijken zat ook in haar boeken. Taal is zeg maar echt mijn ding, En dan nog iets, Taal voor de leuk, Hèhè en De verwarde cavia. Taal, ongemakkelijke situaties, kleine menselijke eigenaardigheden, ze zag dingen die wij allemaal meemaken, maar waar zij nét iets meer in ontdekte.

Misschien is dát wel waarom haar overlijden me ook aan ons eigen leven met Parkinson doet denken. Niet omdat kanker en Parkinson met elkaar te vergelijken zijn. Maar ziekte verandert je blik op het gewone leven. Dingen waar je vroeger nauwelijks bij stilstond, krijgen ineens betekenis. En soms beland je door zo’n ziekte ook in situaties die, hoe vervelend ze op dat moment misschien zijn, achteraf soms iets komisch blijken te hebben.

Dat is ook wat ik zelf wel eens probeer te doen als ik over ons leven met Parkinson schrijf. Niet de ziekte grappig maken, want dat is hij niet. Maar wel blijven zien dat er midden in alles wat moeilijk is nog steeds iets te lachen kan zijn. Misschien maakt dat het leven soms net een beetje lichter.

Paulien had daar een uitzonderlijk talent voor: het kleine groot genoeg maken om het te zien.

Misschien is dat ook waarom het nieuws zo bij ons binnenkomt. We kenden haar natuurlijk niet persoonlijk. Toch zat ze drie keer per week even bij ons aan de ontbijttafel. Honderdvijftig woorden maar. Even lezen, soms iets aan Peter voorlezen en regelmatig tegen elkaar zeggen: “Die is leuk.”

En nu komen die 150 woorden niet meer.

We hebben niet altijd iets te kiezen over wat er op ons pad komt. Peter heeft niet voor Parkinson gekozen. Paulien niet voor kanker. Maar ergens tussen alles wat moeilijk, verdrietig en onbegrijpelijk is, blijven er die kleine dingen waar je naar uit kunt kijken.

En soms kun je er zelfs om lachen.

Dag Paulien.

We gaan je missen.

Zeker drie keer per week. ❤️