Achter de schermen van het Parkinson Café 💬

Gisteravond hadden Peter en ik weer een bestuursvergadering van ons Parkinson Café. Vier vrouwen en drie mannen rond de tafel, allemaal vrijwilligers, allemaal met hetzelfde doel: ervoor zorgen dat er een plek is waar mensen met Parkinson, hun partners en andere naasten elkaar kunnen ontmoeten, informatie krijgen en ervaringen kunnen delen.

Eigenlijk sta ik er tijdens zo’n vergadering iedere keer weer even bij stil hoe bijzonder het is dat dit bestaat. Het Parkinson Café wordt mede mogelijk gemaakt door de Parkinson Vereniging, maar uiteindelijk zijn het overal in het land vrijwilligers die er iedere keer opnieuw iets van moeten maken. Een programma bedenken, sprekers regelen, afspraken maken met de locatie, de communicatie verzorgen en vervolgens zorgen dat het op de dag zelf allemaal loopt.

Volgende week hebben we weer een Café en deze keer hebben we een luxeprobleem. We verwachten zo’n zestig mensen. Onze neuroloog komt spreken en dat zorgt altijd voor een enorme toeloop. Blijkbaar gaat er weinig boven de mogelijkheid om een neuroloog eens rustig het hemd van het lijf te vragen zonder dat de volgende patiënt al in de wachtkamer zit.

Maar zestig bezoekers betekent ook: nadenken.

Want een Parkinson Café organiseren is iets anders dan zestig stoelen neerzetten en de koffie aanzetten. Onze bezoekers verschillen enorm. De een loopt zonder problemen binnen, de ander komt met een stok of rollator en weer een ander heeft wat meer ruimte nodig om zich veilig te kunnen bewegen.

Dus bespreken we de inrichting. Wel tafeltjes? Geen tafeltjes? Hoeveel stoelen kunnen er staan zonder dat de ruimte verandert in een hindernisbaan? Kunnen mensen met een rollator overal goed langs? Is er voldoende ruimte om op te staan en weg te lopen?

En dan het geluid. Een goede microfoon voor de spreker is vanzelfsprekend, maar wat doen we met vragen uit de zaal? Iemand stelt een interessante vraag, maar spreekt zacht en vanaf rij zes verstaan alleen de twee buren hem. Bij Parkinson kan een zachte stem nu eenmaal onderdeel van de ziekte zijn. Dus ook daar moet je iets voor regelen. De vraag herhalen? Met een microfoon de zaal in? Het lijken details, totdat je degene bent die niets kan verstaan.

Ondertussen kijken we alweer vooruit naar volgend jaar. Welke onderwerpen moeten beslist op het programma?

Valpreventie wordt genoemd. Een belangrijk onderwerp, zeker voor mensen met Parkinson. Hier in de stad wordt daar al het nodige rond georganiseerd. Misschien kunnen we niet alleen iemand uitnodigen om erover te vertellen, maar ook een proefles organiseren. Niet alleen horen wat je zou kunnen doen, maar het meteen ervaren. Dat idee gaat dus op het lijstje om verder uit te zoeken.

Ook onze kleine bibliotheek komt ter sprake. We kopen regelmatig nieuwe boeken over Parkinson en aanverwante onderwerpen, die bezoekers tijdens het Café gratis kunnen lenen. Zo hoeft niet iedereen zelf ieder interessant boek aan te schaffen en kunnen de boeken mooi van hand tot hand gaan. Ook zo delen we kennis met elkaar.

En zo gaat de avond voorbij. Ideeën komen op tafel, iemand kent nog wel iemand, een ander gaat iets navragen en voor je het weet zijn we alweer een heel eind op weg met het programma voor volgend jaar.

Misschien is dat wel het mooie van zo’n Parkinson Café. Als bezoeker kom je binnen, drink je koffie, luister je naar een spreker, stel je een vraag en praat je na met andere bezoekers. Hopelijk ga je naar huis met nieuwe informatie, een goed gesprek of gewoon het gevoel dat je niet de enige bent.

Achter die paar uur Café zitten ondertussen heel wat vrijwillige uren die niemand ziet.

Niet alleen bij ons, maar bij al die Parkinson Cafés in Nederland zijn mensen bezig om stoelen neer te zetten, sprekers te vinden, programma’s te bedenken, koffie te regelen en ervoor te zorgen dat iedereen mee kan doen.

Dus vandaag even hulde aan die andere vijf aan tafel.

En aan al die andere vrijwilligers van die meer dan andere 80 Cafés die steeds opnieuw denken: hoe kunnen we er de volgende keer weer een goed Café van maken?

Want zestig bezoekers is misschien organisatorisch een luxeprobleem.

Maar eigenlijk is het vooral een prachtig compliment.