Peter wordt gamer 🎮

Vanmorgen zat Peter aan de telefoon. Ik ving wat flarden van het gesprek op en begreep al snel dat hij iemand van het Radboudumc aan de lijn had. Bleek dat ze hem opnieuw willen strikken voor een onderzoek. Peter deed in 2024 al mee aan een balansonderzoek en had toen aangegeven dat hij best benaderd mocht worden voor vervolgonderzoek. Nou, dat hebben ze onthouden.

Bij dat eerdere onderzoek draaide het om balans en stapreacties. Peter moest onder andere op een loopband staan die onverwacht in beweging werd gezet, zodat werd gemeten hoe snel hij met een opvangstap zijn evenwicht kon herstellen. Gelukkig wel met een veiligheidsharnas, anders klinkt het toch een beetje alsof ze in Nijmegen een bijzondere manier hebben bedacht om mensen met Parkinson omver te krijgen.

Maar hij deed toen ook iets wat een stuk leuker klinkt: HEROES of the Sea. Een computerspel waarin een kapitein op een vlot uit balans wordt gebracht door vogels. De kapitein maakt vervolgens opvangstappen en Peter moest die bewegingen tegelijkertijd nadoen. Uit dat onderzoek bleek dat de deelnemers die deze oefeningen vooraf hadden gedaan, daarna een betere stapreactie lieten zien.

En dus komt er nu een vervolgonderzoek: HEROES-ZvP. Ze willen weten wat er gebeurt als mensen met Parkinson niet één keer zo’n oefening doen, maar vijf weken lang thuis trainen met het spel.

Oftewel: Peter gaat gamen. Wie had dat ooit gedacht?

Geen PlayStation, geen schietende pubers in Fortnite en voor zover ik weet hoeft hij ook geen virtuele voetbalclub op te richten. Nee, Peter krijgt straks een spelcomputer van het Radboudumc mee naar huis en moet drie keer per week een half uur een kapitein op een vlot nadoen die belaagd wordt door vogels.

Ik vind het nu al geweldig.

Voor het zover is, moet hij natuurlijk eerst door de selectie komen. Na de telefonische screening volgt een bezoek aan het Radboudumc van ongeveer drie uur. Er worden allerlei loop- en balanstesten gedaan en ook de beruchte loopband komt weer tevoorschijn. Reflecterende bolletjes op zijn lichaam, speciale camera’s erbij en vervolgens wordt de loopband plotseling in beweging gebracht. Eerst wat makkelijker, daarna steeds moeilijker, voorwaarts én achterwaarts. Gelukkig gaat ook deze keer het veiligheidsharnas weer om. Daarna krijgt hij uitleg over het spel en mag de hele handel, als alles veilig genoeg blijkt, mee naar huis.

En dan begint zijn nieuwe carrière als gamer: vijf weken lang, drie keer per week, dertig minuten. Vijftien gamesessies dus. Aan het einde mag hij weer terug naar Nijmegen om opnieuw alle testen te doen. Dan kunnen de onderzoekers vergelijken of al dat virtuele gewiebel daadwerkelijk iets heeft gedaan voor zijn balans en stapreacties.

Ik vind dit soort onderzoeken echt leuk. Natuurlijk vooral omdat het interessant is om te zien of zo’n training Peter zelf iets brengt. Balans wordt bij Parkinson nu eenmaal steeds belangrijker. Maar minstens zo mooi vind ik dat hij hiermee een klein steentje bijdraagt aan iets waar uiteindelijk misschien veel meer mensen met Parkinson iets aan kunnen hebben. Juist het idee dat je zo’n balanstraining gewoon thuis zou kunnen doen, spreekt me aan.

En Peter? Die vindt het volgens mij ook wel wat.

Ik zie alleen alweer een praktisch probleem aankomen. Bij de eerste afspraak moet hij foto’s meenemen van de plek waar hij thuis wil gaan gamen, zodat de onderzoekers kunnen beoordelen of daar voldoende ruimte is. Vervolgens komt er een grote doos met de spelcomputer en alle toebehoren mee naar huis.

We hadden hier inmiddels al een vaste plek voor de legpuzzel, pillendozen, sportspullen en alle andere Parkinsonparafernalia.

Nu moeten we dus ook nog een gamehoek creëren. En straks zit ik ’s avonds op de bank en zeg ik tegen Peter: “Zou je niet eens gaan gamen?”

Dat ik dát op onze leeftijd nog eens zou zeggen. 😄