Medicijnen-Jenga 💊

Vandaag kwam Peter thuis met een goedgevulde shoppertas. Natuurlijk wilde ik weten wat hij allemaal had gekocht. Niets dus. Hij was alleen maar 'even' bij de apotheek langs geweest om zijn nieuwe voorraad medicijnen op te halen.

Serieus. Een grote tas vol dozen medicatie.

Ik begon ze uit de tas te halen en op tafel te zetten. Doosje na doosje na doosje. Op een gegeven moment wilde ik eigenlijk weleens zien hoeveel het er nou werkelijk waren. Dus begon ik te stapelen. eerst een rij, toen wat hoger en voor ik het wist stond er een heuse toren op tafel.

"Volgens mij kunnen we hier Jenga mee spelen."

Je kent het vast wel: zo'n toren van houten blokjes waar je er om de beurt eentje tussenuit moet trekken zonder dat de hele handel instort. Wij kunnen inmiddels onze eigen variant op de markt brengen: Medicijnen-Jenga. Trek de verkeerde doos eruit en je bent af.

Normaal let ik eigenlijk niet zo op die enorme hoeveelheid medicijnen. Ze liggen natuurlijk niet allemaal tegelijk pontificaal op tafel. Maar iedere zondag komt een deel ervan wel tevoorschijn. Dan zit Peter aan de eetkamertafel voor zijn wekelijkse klus: zijn weekvoorraad aan medicijndoosjes vullen.

En dat is inmiddels serieus werk geworden.

Alle doosjes worden uitgestald en vervolgens begint het sorteren. Rode pilletjes, gele pilletjes, witte pilletjes, bruine pilletjes... Ik heb soms het idee dat ik naar iemand kijk die een bijzonder ingewikkelde versie van smarties aan het verdelen is. Alleen is het bij deze variant nadrukkelijk níét de bedoeling dat je zomaar een kleurtje uitkiest.

Ieder medicijndoosje heeft vijf vakjes per dag. Ooit leek dat waarschijnlijk heel ruim. Inmiddels begint het behoorlijk krap te worden, want de innamemomenten op een dag (en nacht) zijn veelvuldig. En dan hebben we het alleen nog maar over de pillen. De poedertjes, zalfjes en crèmepjes doen niet eens mee met onze Jenga-toren. Die hebben hun eigen afdeling in de badkamer.

Iedere zondag dus hetzelfde ritueel. Doosjes open, bijsluiters aan de kant, pillen tellen en vooral goed opletten. Want één geel pilletje lijkt misschien gewoon op een ander geel pilletje, maar daar denkt de apotheker waarschijnlijk heel anders over. Het vullen van zo'n weekvoorraad is dan ook geen klusje dat je even gedachteloos tussendoor doet.

Toen ik vandaag naar die toren van medicijndozen keek, vond ik het eigenlijk ook wel confronterend. Parkinson is niet alleen datgene wat je aan iemand ziet: een tremor, trager bewegen of zachter praten. Het is óók dit. Een tas vol medicijnen. Meerdere innamemomenten per dag. Iedere zondag alles opnieuw uitzoeken en klaarzetten. En zorgen dat je op het juiste moment het juiste pilletje neemt.

Maar goed, wij hebben inmiddels geleerd dat je bij dit soort dingen ook maar beter af en toe de humor er van in kunt zien. Dus stond daar vandaag onze Medicijnen-Jenga op tafel.

Ik heb er uiteindelijk toch maar geen doosje tussenuit getrokken.

Sommige spelletjes kun je beter niet winnen. 😄