Luister eens.....🦻

Het is zover. Ik ben aan het gehoorapparaat.

Na ruim drie maanden testen, uitproberen, instellingen aanpassen en gesprekken met de audicien heb ik eindelijk een exemplaar gevonden waar ik blij mee ben. Tegenwoordig krijg je er natuurlijk ook een app bij. Alsof mijn telefoon nog niet vol genoeg stond. Blijkbaar kun je tegenwoordig zelfs je oren updaten 😉.

In het begin is het trouwens best vreemd. Je hoort je eigen stem ineens veel harder. Niet van binnenuit, zoals je gewend bent, maar alsof iemand anders de hele dag met je meepraat. Gelukkig went ook dat.

Peter heeft me de afgelopen jaren regelmatig gewezen op mijn gehoor. "Hoor je me wel?" of: "Nee... wat zei je?" En eerlijk is eerlijk... meestal had hij gelijk. Aan de andere kant wijs ik hem er weer op dat híj steeds zachter is gaan praten. Ook zo'n cadeautje van Parkinson. Tja... een beetje met de vinger naar elkaar wijzen lost natuurlijk niets op. Dus moest ik uiteindelijk maar met de billen... eh... de oren bloot.

Jarenlang ging ik trouw voor een gehoortest. Iedere keer zat ik nét aan de goede kant van de grens. Nog geen gehoorapparaat nodig. Tot dit jaar.

"Gefeliciteerd mevrouw... u hoort officieel slecht genoeg om in aanmerking te komen voor een vergoeding van de zorgverzekeraar."

Joepie...

Of toch maar liever niet.

Vorige week ging ik voor de laatste afspraak naar de audicien. Ze vroeg of alles naar tevredenheid was. "Ja," zei ik. "Televisie kijken gaat beter. Op mijn werk hoor ik veel meer. In gezelschap gaat het ook stukken beter. Maar... mijn eigen partner blijft het grootste probleem. En daar was het me eigenlijk allemaal om begonnen."

Ze glimlachte en zei: "Dan heb ik misschien nog iets voor u."

Ze pakte een klein zwart apparaatje uit een la. Een partnermicrofoon. Peter kan die aan zijn shirt vastmaken of om zijn nek hangen. Zijn stem wordt vervolgens rechtstreeks doorgestuurd naar mijn gehoorapparaten. Binnen een paar tellen was alles gekoppeld.

Bloody hell...

Wat hoorde ik haar ineens goed!

"Die neem ik óók," zei ik meteen.

Thuis natuurlijk direct uitgeprobeerd. Microfoontje bij Peter omgehangen en... wat een openbaring. Ik hoor hem weer als een tierelier. Weer zo'n hulpmiddel waarvan je denkt: waarom wist ik niet eerder dat dit bestond?

Het bereik blijkt trouwens verrassend groot. Peter liep later naar boven om een paar telefoontjes te plegen. Ik zat beneden en hoorde de gesprekken kraakhelder. Niet expres hoor... hij was alleen vergeten het microfoontje uit te zetten. Dat heb ik natuurlijk wel netjes opgebiecht. Sindsdien controleren we niet alleen of de voordeur op slot zit, maar ook of de partnermicrofoon uit staat.

Zo ligt Peter overdag regelmatig even te dutten op de bank. Parkinsondromen zijn vaak behoorlijk levendig en ineens roept hij dan iets. Voorheen hoorde ik dat natuurlijk niet als ik in mijn werkkamer boven zat. Nu schrik ik me soms rot. Dan denk ik werkelijk dat hij ineens achter me staat, terwijl hij gewoon beneden op de bank ligt te slapen.

Eigenlijk schrijf ik deze blog ook een beetje om dit onder de aandacht te brengen. Peter vertelde het onlangs binnen zijn vriendengroep. Meerdere partners herkenden precies hetzelfde probleem. Niet omdat zij zelf slecht horen, maar omdat hun partner door Parkinson steeds zachter is gaan praten. Niemand kende het bestaan van zo'n partnermicrofoon.

Nu wil ik echt niet iedereen een duur gehoorapparaat aanpraten als dat verder helemaal niet nodig is. Maar ik vraag me wel af waarom hier nog geen eenvoudig alternatief voor bestaat. Tegenwoordig loopt bijna iedereen rond met draadloze oortjes die gekoppeld zijn aan een smartphone. Waarom zou je die niet kunnen verbinden met een klein microfoontje dat je partner draagt? Volgens mij zou daar best veel behoefte aan zijn. Niet alleen bij Parkinson, maar ook bij andere aandoeningen waarbij iemand steeds zachter gaat praten.

Want soms zit de oplossing helemaal niet in harder praten..........

.........maar gewoon in 'slimmer' luisteren. 😊