Het had ook wel een uurtje later gemogen

Twee dagen geleden hadden we net onze Wasgij-puzzel af. Het laatste stukje lag op zijn plek en we keken tevreden naar het eindresultaat. Zo’n klein momentje waarop je denkt: “Leuk, weer gelukt.” Nog geen minuut later schoot het Peter ineens verschrikkelijk in zijn rug. Van het ene op het andere moment kon hij bijna niets meer. Opstaan ging nauwelijks en lopen was al helemaal een uitdaging.

Bij mij gaat dan automatisch de mantelzorgknop om. Met diclofenac, paracetamol en heel veel voorzichtigheid begeleidde ik hem naar boven. Moeizaam kreeg ik hem in bed. Vervolgens begint het bekende ritueel. Pillendozen binnen handbereik. Een glas water. Smartphone. Tablet. Opladers. De juiste sloffen. Makkelijke kleding. Nog een extra kussen. Kopje thee. Warm eten op bed. Alles zo neerzetten dat hij zo min mogelijk hoeft te bewegen. Ik denk dat veel mantelzorgers dit herkennen. Zonder erbij na te denken schakel je over op de stand: regelen.

Het werd alleen niet beter. Peter heeft in het verleden wel vaker rugklachten gehad en meestal hielpen wat rust en goede pijnstilling vrij snel. Daarom besloten we de eerste dag nog geen huisarts te bellen. Bovendien bleek onze eigen huisarts ook nog eens met vakantie te zijn. Dat voelde toch wat onhandig op zo’n moment.

De nacht was verre van prettig. Zijn rug zei heel duidelijk dat hij moest blijven liggen, terwijl zijn restless legs juist vonden dat hij uit bed moest komen en moest bewegen. Twee aandoeningen die elkaar volledig in de weg zaten.

De volgende ochtend leek er gelukkig wat verbetering te zijn. Sterker nog, Peter vond zich goed genoeg om op de fiets naar zijn wekelijkse biljartmiddag te gaan. Achteraf denk ik dat ik daar misschien iets meer tegenin had moeten gaan. Een paar uur later kwam hij namelijk weer thuis. Als aangeschoten wild. Hij kon werkelijk geen kant meer op.

Dus begon ronde twee van de mantelzorgestafette. Eerst naar een vriend van Peter gereden om een wandelstok op te halen. Daarna opnieuw een avond vol pijn en een nacht waarin slapen nauwelijks lukte. Vanmorgen toch maar de vervangende huisarts gebeld. De assistente luisterde rustig naar het hele verhaal en beloofde terug te bellen. En dan begint het wachten. Uren lijken ineens heel lang te duren als je eigenlijk maar op één telefoontje zit te wachten.

Gelukkig kwam dat telefoontje uiteindelijk. Nieuwe medicatie lag klaar bij de apotheek. Ondertussen had ik bedacht dat het misschien verstandig was om ook maar lid te worden van Kruiswerk. Ik kreeg een ontzettend vriendelijke mevrouw aan de telefoon die beloofde alles met spoed te regelen. Daarna door naar Medicare in het ziekenhuis voor een rollator, een douchekruk en een eiffelstok. Toen dat allemaal geregeld was, dacht ik: laat ik meteen ook maar boodschappen doen voor een paar dagen. Dan hoef ik de komende tijd de deur tenminste niet meer uit.

Toen ik eindelijk thuiskwam, stond Peter op en liep me tegemoet. Eigenlijk best al soepel. Met een grote glimlach zei hij: “Kijk eens… ineens voelt het alweer een stukje beter. Fijn hè?”

En begrijp me niet verkeerd. Natuurlijk was ik ontzettend blij. Dat is uiteindelijk het enige wat je wilt horen. Maar op dat moment stond ik daar wel met drie boodschappentassen, een rollator, een douchekruk, medicijnen, met een bezweet hoofd (35 graden) en benen die inmiddels ook wel een dagje rust konden gebruiken. Ik moest heel even iets wegslikken.

Later konden we er gelukkig samen om lachen. Ik zei tegen hem: “Misschien had je nog even een uurtje moeten wachten voordat je liet merken dat het alweer wat beter ging.”

Hij schoot in de lach.

En ik eigenlijk ook.

Want volgens mij herkennen veel mantelzorgers dit gevoel. Op het moment dat er iets gebeurt, ga je direct in de actiestand. Je regelt, organiseert, belt, haalt spullen, maakt lijstjes, sleept, zorgt en probeert overal tegelijk te zijn. En precies op het moment dat jij uitgeput thuiskomt, zegt degene voor wie je alles hebt gedaan: “Volgens mij gaat het alweer een stuk beter.”

En weet je…

Dat is eigenlijk precies waar je het allemaal voor doet. ❤️