1000 stukjes “tsur” 🧩

Wij hebben een verslaving.

Geen alcohol. Geen chocolade (nou ja, een beetje). Geen Netflix.

Nee… Wasgij-puzzels.

Sinds de coronatijd zijn we ermee begonnen en inmiddels staan er op zolder zo’n vijftig dozen. Beneden ligt er bijna altijd een puzzel op de eetkamertafel. Gelukkig is die groot genoeg om hem gewoon te laten liggen. We schuiven tijdens het eten de borden een stukje op en daarna gaat de puzzel gewoon weer verder. Hij heeft inmiddels een vaste verblijfplaats gekregen.

Voor wie Wasgij niet kent: je maakt juist niet de afbeelding op de doos. Bij de Original-puzzels maak je wat de mensen op de doos zien. Bij de Destiny-versie dezelfde plek, maar dan jaren later. En bij de Mystery-puzzels probeer je te ontdekken wat er een paar minuten later gebeurt. Eigenlijk een soort detectivewerk met duizend kartonnen aanwijzingen.

Voor Peter is puzzelen inmiddels veel meer dan een hobby. Hij gaat ’s nachts regelmatig uit bed. Soms door zijn REM-slaapstoornis, soms omdat zijn restless legs weer eens besluiten dat blijven liggen geen optie is. In plaats van wakker te blijven liggen, loopt hij rustig naar beneden en gaat een tijdje puzzelen.

En het bijzondere is…Het werkt. Zijn benen worden rustiger. Zijn hoofd ook. Na een tijdje gaat hij weer naar boven en lukt het vaak om alsnog verder te slapen.

Ook overdag is het voor ons een heerlijk moment samen. Na het Journaal gaat regelmatig de muziek aan en verdwijnen we naar de eetkamer. Soms zeggen we een uur lang bijna niets. Allebei verdiept in onze eigen hoek van de puzzel. En dan klinkt er ineens een enthousiast: “Ja!” Eén van ons heeft weer een compleet blok puzzelstukjes gevonden dat precies in elkaar past. Dat zijn de kleine overwinningen van de avond.

Misschien is dat helemaal niet zo vreemd. Op de website van Puzzel-winkel.be las ik een mooi artikel over de wetenschap achter legpuzzels. Daar wordt uitgelegd dat puzzelen veel meer is dan een leuke hobby. Tijdens het puzzelen werken beide hersenhelften intensief samen. De ene helft houdt zich bezig met logica, structuur en het sorteren van kleuren, terwijl de andere patronen herkent en het totaalplaatje probeert te zien. Bij ieder passend puzzelstukje maken onze hersenen bovendien een beetje dopamine aan, het stofje dat zorgt voor een prettig gevoel en motivatie om door te gaan.

Regelmatig puzzelen zou bovendien goed zijn voor je geheugen. Je hersenen blijven actief doordat je voortdurend patronen herkent, onthoudt waar je bepaalde stukjes hebt gezien en steeds opnieuw oplossingen zoekt. Een soort fitness voor je brein dus. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik me tijdens het puzzelen regelmatig afvraag: “Lag dat stukje daar nou net ook al?” Terwijl Peter hem vervolgens feilloos oppakt en op de juiste plek legt.

Psychologen vergelijken puzzelen zelfs met een vorm van actieve meditatie. Je komt in een soort flow, waardoor je hartslag en ademhaling rustiger worden en piekergedachten naar de achtergrond verdwijnen. Dat past eigenlijk precies bij wat wij thuis ervaren. Even geen Parkinson, geen ziekenhuisafspraken, geen werk of andere dingen die door je hoofd spoken. Alleen nog de vraag: waar hoort dat ene blauwe stukje nou toch?

Misschien verklaart dat ook waarom Peter zich ’s nachts weer rustig genoeg voelt om terug naar bed te gaan. En waarom wij na een drukke dag bijna automatisch richting de eetkamertafel lopen. Niet om uitgebreid te praten, maar gewoon om samen een paar stukjes te leggen. Soms praten we veel, soms bijna helemaal niet. Allebei is prima.

Of puzzelen Parkinson afremt? Dat weten we natuurlijk niet.

Maar dat het ontspant, afleidt, rust geeft en ons samen ontzettend veel plezier bezorgt…Daar hebben wij geen wetenschappelijk onderzoek meer voor nodig.

En mocht Jumbo ooit stoppen met Wasgij, dan redden wij ons voorlopig nog wel.

Tenminste… als ik de voorraad op zolder zo bekijk. 😉

Tot slot nog een Wasgij-vraag.

Weet jij waar de naam “Wasgij” eigenlijk vandaan komt? Niet googelen hè… 😉. Ik ben benieuwd wie het weet!