Tachtig kilometer 🚲

Vanmorgen weer eens met de fiets er op uit.

De fietstassen waren snel gevuld. Twee thermoskannetjes koffie. Lekkere broodjes. Een gevulde koek. En natuurlijk onze uitklapstoeltjes. Ons doel was de Holterberg.

Wat is dat toch een prachtig gebied. Bossen, slingerende fietspaden, glooiende wegen en boven op de Holterberg de heide, die langzaam paars begint te kleuren. Onderweg reden we regelmatig over onverharde schelpenpaadjes. Smal, hobbelig en soms met overhangend groen. Prachtig om doorheen te fietsen, maar ook precies de stukken waarop ik wat vaker achterom keek.

Vooral de heel smalle paadjes waren voor Peter soms lastig. Door zijn balans is dat toch een ander verhaal geworden. Waar ik vroeger waarschijnlijk gewoon voor me uit had gekeken, let ik nu op andere dingen. Hoe hij stuurt. Of hij genoeg ruimte heeft. Of het pad niet te smal wordt.

Gelukkig ging het goed.

Aan het einde van de dag stond er tachtig kilometer op de teller.

Ik keek naar Peter. Hij straalde. En ik moest denken aan alle verhalen die hij mij heeft verteld. Over vroeger. Over de tochten die hij reed op zijn racefiets. De ochtenden waarop 120 kilometer eigenlijk heel gewoon was.

Een tijd geleden liet hij me oude foto’s zien. En filmpjes van wielertochten die hij reed in het buitenland. Je ziet dan een andere Peter. Slank, sterk, vol energie. Een man die leefde op de fiets. Die herinneringen zijn niet de mijne. Maar inmiddels voelen ze toch een beetje als die van ons samen. Misschien juist omdat ik weet hoeveel fietsen altijd voor hem heeft betekend.

Vandaag reed hij geen 120 kilometer op een racefiets. Vandaag reden we samen 80 kilometer op de e-bike. En eerlijk gezegd maakte dat vandaag helemaal niets uit. Ik zag vooral hoe blij hij was dat het gelukt was. Dat zijn lichaam vandaag meewerkte. Dat we samen konden genieten van de Holterberg, van een kop koffie onderweg en van een gevulde koek op een simpel uitklapstoeltje.

Toen we weer thuis waren, zei Peter met een grote glimlach: “Dat was een mooie dag.” En dat was het. Misschien niet zoals vroeger. Maar wel precies goed voor vandaag.

Thuisgekomen ging al snel de tv aan. Want de Tour de France wacht natuurlijk niet 😀.