Een lesje Parkinsonboksen 🥊

Vanmorgen ging ik voor het eerst mee met Peter naar zijn Parkinsonboksles in Vorden. Op de fiets. Onderweg pikten we eerst nog een vriend van Peter op, die ook iedere week trouw meedoet.

In de sportzaal stond een leuke groep mannen klaar, onder leiding van fysiotherapeut Maxime (https://www.jansenvdberg.nl). Ze nodigde me direct uit om mee te doen. Misschien een volgende keer, zei ik. Vandaag wilde ik vooral eens zien wat Parkinsonboksen nu eigenlijk is.

En eerlijk gezegd was ik onder de indruk.

Wie denkt dat Parkinsonboksen vooral bestaat uit een beetje tegen een bokszak slaan, heeft het mis. Het is een slimme combinatie van bewegen én denken. Er wordt gewerkt aan conditie, kracht, balans en coördinatie, maar ondertussen wordt ook het brein voortdurend uitgedaagd.

Tijdens het boksen moesten de deelnemers kleuren onthouden die gekoppeld waren aan verschillende oefeningen. Daarna volgden opdrachten waarbij ze al boksend landen, groente of fruit moesten opnoemen (alfabetisch of beginnend met de laatste letter van het vorige woord). Tegelijkertijd bleef Maxime hameren op goed voetenwerk, een actieve houding en het ritme van de muziek. Ik merkte dat ik het al lastig vond terwijl ik alleen maar zat te kijken.

Wat me vooral opviel, was de manier waarop Maxime de groep begeleidt. Enthousiast, positief en precies uitdagend genoeg. Na een pittige oefening zei ze: “Het hoeft ook niet makkelijk te zijn. Juist doordat je er moeite voor moet doen, train je je hersenen.” Eigenlijk vatte ze daarmee de hele training samen.

En dan de muziek. Geen rustige achtergrondmuziek, maar opzwepende nummers die de energie in de zaal voelbaar maakten. Rock This Party, I’m Good (Blue) en Calabria zorgden ervoor dat het tempo hoog bleef. En ineens klonk One Step Beyond van Madness. Een verzoeknummer van Peter. Ik zag meteen een glimlach op zijn gezicht verschijnen. Muziek doet iets met mensen. Even leek iedereen nóg een beetje extra energie te krijgen.

Wat me misschien nog wel het meest bijbleef, was de sfeer. Iedereen werkte op zijn eigen niveau, moedigde elkaar aan en zette door. Er werd hard gewerkt, maar er was ook ruimte voor een grapje en een bemoedigend woord. Het voelde als veel meer dan een sportles. Het was trainen, samenwerken, concentreren en vooral: blijven bewegen.

Na gezellig samen nog een kopje koffie te hebben gedronken werd de terugreis nog een extra uitdaging. Zodra we op de fiets stapten, begon het stevig te regenen. Kilometer na kilometer reden we door de regen terug naar Zutphen. Doorweekt kwamen we thuis.

Ik heb vandaag niet meegebokst. Ik heb gekeken. En misschien heb ik daardoor wel beter gezien hoeveel waarde zo’n training heeft. Niet alleen voor het lichaam, maar zeker ook voor het hoofd. Parkinsonboksen is veel meer dan sporten. Het geeft uitdaging, structuur, sociale contacten en vooral het vertrouwen dat je, ondanks Parkinson, kunt blijven werken aan wat wél mogelijk is.

Respect voor deze mannen. En voor Maxime, die hen iedere week opnieuw weet uit te dagen, te motiveren en met zichtbaar plezier begeleidt. Misschien stap ik de volgende keer zelf ook de bokszaal in.