"Fuck Parkinson’s"

We hebben hem uit.

Shrinking.

Dat duurde (zoals je kunt lezen in een andere blog van mij) iets langer dan bij de gemiddelde bingwatch-kijker, maar uiteindelijk zagen we toch de laatste aflevering. En wat hebben we van deze serie genoten.

Een paar jaar geleden waren we op vakantie in Canada. In Vancouver kwamen we onverwacht de ster van Michael J. Fox tegen op de BC Entertainment Hall of Fame. Natuurlijk moest daar een foto van worden gemaakt. Toen vonden we het vooral bijzonder omdat hij voor onze generatie onlosmakelijk verbonden is met Back to the Future. Nu kijk ik heel anders naar die ster. Hij staat voor iemand die al meer dan dertig jaar leeft met Parkinson en zich met zijn stichting onvermoeibaar inzet voor onderzoek en betere behandelingen.

Tijdens het kijken van Shrinking kreeg dat voor mij nog meer betekenis.

Harrison Ford speelt Paul, een therapeut met Parkinson. Geen karikatuur, geen zielig personage en geen Hollywoodversie van de ziekte. Juist de kleine dingen vielen me op. De manier waarop hij opstaat. Hoe hij loopt. De stijfheid. Een subtiele trilling. Soms lijkt een beweging nét iets meer moeite te kosten.

Ik betrapte mezelf erop dat ik af en toe nauwelijks nog naar het verhaal keek, maar vooral naar Harrison Ford. Niet omdat hij Parkinson speelde, maar omdat hij iemand speelde die mét Parkinson leeft.

En dat is precies wat deze serie zo goed doet. Parkinson is er altijd. Maar het neemt nooit het hele verhaal over.

Paul blijft werken. Hij maakt grappen. Hij wordt verliefd. Hij moppert. Hij is eigenwijs. Hij past zich aan waar dat nodig is en durft te leunen op de mensen om hem heen. Parkinson bepaalt niet wie hij is; het is een onderdeel van zijn leven. Ik vond dat een ontzettend respectvolle, realistische en tegelijkertijd hoopvolle manier om de ziekte neer te zetten.

Toen ik daar later meer over las, begreep ik waarom het zo geloofwaardig voelde.

Michael J. Fox was nauw betrokken bij de serie en besloot uiteindelijk zelf even mee te spelen in het derde seizoen. Hij speelt daarin Gerry, een man met Parkinson die een belangrijke rol krijgt naast Paul. Het is zijn eerste grote acteerrol sinds hij zich vanwege zijn ziekte grotendeels had teruggetrokken uit het vak.

Wij hebben dus meteen iets om naar uit te kijken.

Nog een seizoen.

En dit keer niet alleen met Harrison Ford, maar ook weer met Michael J. Fox. Twee acteurs die Parkinson ieder op hun eigen manier een gezicht geven. Ik vermoed zomaar dat dat een bijzonder seizoen gaat worden.

En toen kwam aan het einde van seizoen 3 die ene zin:

"Fuck Parkinson's."

Peter en ik keken elkaar aan.

Meer woorden waren eigenlijk niet nodig.

Want nee, Parkinson is niet ons hele leven. We lachen nog iedere dag, maken plannen, kijken samen series en genieten van heel veel mooie momenten.

Maar soms...

...is "Fuck Parkinson's" gewoon precies wat je denkt. En eerlijk gezegd vond ik het heerlijk dat iemand het gewoon hardop zei.