Het schriftje van Apollo 11 ✍️

Soms zit een oplossing niet in een grote medische doorbraak, maar in iets veel kleiners.

Peter is sinds kort redacteur bij Parkinson Magazine. Hij interviewt mensen, schrijft artikelen en haalt met oprechte nieuwsgierigheid verhalen op bij anderen. Dat doet hij met veel plezier. Maar Parkinson zorgt er wel voor dat sommige dingen anders gaan dan vroeger.

Een van die veranderingen zit in iets 'eenvoudigs' als schrijven.

Waar Peter vroeger moeiteloos schreef, kost dat tegenwoordig steeds meer inspanning. Zijn handschrift wordt kleiner en kleiner. Dit verschijnsel staat bekend als micrografie, een veelvoorkomend symptoom van Parkinson. Letterlijk betekent het ‘klein schrijven’. Naarmate de ziekte vordert, worden letters vaak kleiner, dichter op elkaar geschreven en minder goed leesbaar.

Dat is niet alleen een praktische verandering. Het heeft ook een bijzondere persoonlijke kant.

Onlangs vertelde Peter mij dat hij vroeger een 10- had voor schrijven op school. Niet omdat hij toevallig netjes schreef, maar omdat hij er zichtbaar gevoel voor had. Dat bleek wel toen hij een oud schriftje tevoorschijn haalde dat hij als tienjarige jongen had gemaakt.

Het schriftje ging over de reis van Apollo 11 naar de maan. Pagina na pagina had hij zorgvuldig bijgehouden wat er tijdens de historische maanmissie gebeurde. Met prachtige, gelijkmatige letters, strakke regels en een precisie waar menig volwassene jaloers op zou zijn. De eerste pagina van dat schriftje voeg ik bij deze blog.

Toen ik het zag, moest ik glimlachen. Niet alleen vanwege het onderwerp. Welke elfjarige schrijft er nu een compleet verslag over de maanreis? Maar vooral vanwege de aandacht en zorg waarmee het gemaakt was.

Tegelijkertijd maakte het zichtbaar wat Parkinson soms doet.

Niet in grote dramatische gebeurtenissen, maar in kleine veranderingen die zich langzaam aandienen. Een handschrift dat steeds kleiner wordt. Een pen die minder vanzelfsprekend over het papier beweegt. Iets wat ooit moeiteloos ging, vraagt ineens aandacht en energie.

Dat merkt hij nu ook tijdens het afleggen van een interview. Een goed interview vraagt volledige aandacht. Luisteren naar wat iemand vertelt. Doorvragen op het juiste moment. Inspelen op wat er gezegd wordt. Tegelijkertijd aantekeningen maken wordt dan steeds lastiger.

Dat zette ons aan het denken. Niet over wat er niet meer kan, maar over wat misschien anders kan. Zo kwamen we uit bij een app met de naam 'Whisper'. Een toepassing die gesprekken kan opnemen en automatisch omzet naar tekst.

Nu ben ik vanuit mijn werk als privacy professional wel een beetje kritisch als het gaat om nieuwe technologische ontwikkelingen. Wat gebeurt er met de gegevens? Waar worden ze opgeslagen? Wie kan erbij? Welke risico’s zijn er?

Juist daarom ben ik me eerst gaan verdiepen in deze app.

Tot mijn verrassing bleek het een oplossing die goed aansluit bij de uitgangspunten die ik belangrijk vind. De opnames blijven lokaal op het apparaat staan, worden niet naar externe servers gestuurd en kunnen na gebruik weer worden verwijderd. Peter vraagt bovendien altijd vooraf toestemming aan zijn gesprekspartner om het gesprek op te nemen.

Dat betekent overigens niet dat de techniek perfect is. Ook transcriptiesoftware kan fouten maken. Controle blijft dus nodig. Technologie mag ondersteunen, maar niet het denkwerk overnemen.

Maar wat een verschil maakt het vervolgens, want tijdens een interview hoeft Peter zich niet meer druk te maken over het maken van uitgebreide aantekeningen. Zijn aandacht kan volledig naar het gesprek gaan. Naar de ander. Naar het verhaal.

Na afloop verschijnt het gesprek automatisch als tekst. En misschien nog wel handiger: hij kan op een zin in de transcriptie tikken en direct het bijbehorende stukje audio terugluisteren. Daardoor zijn citaten eenvoudig te controleren en gaat er veel minder informatie verloren.

Terwijl ik hierover nadenk, realiseer ik me dat dit eigenlijk helemaal geen verhaal over een app is. Het is natuurlijk (weer) een verhaal over aanpassen.

Parkinson verandert dingen. Dat valt niet te ontkennen. Maar tegelijkertijd ontdekken we steeds vaker manieren om met die veranderingen om te gaan. Niet door vast te houden aan hoe het vroeger ging, maar door nieuwe routes te vinden.

Soms zit die oplossing in een hulpmiddel. Soms in een andere manier van werken. Soms in technologie. Of in een combinatie van al die dingen.

Ik merk dat we daar samen steeds beter in worden. We worden steeds creatiever in het vinden van oplossingen.

Een app als 'Whisper' geneest Parkinson niet. Het zorgt er ook niet voor dat micrografie verdwijnt. Maar het helpt wel om iets te blijven doen waar je goed in bent en waar je plezier uit haalt.