Bosbaden 🌳

Vandaag hebben we eindelijk gebruikgemaakt van het verjaardagscadeau dat ik een tijd geleden aan mijn zus en haar vriend had gegeven. We gingen samen shinrin-yoku doen. Oftewel: bosbaden.

Rond kwart voor elf kwamen we aan bij Nationaal Park De Hoge Veluwe, waar onze begeleidster ons opwachtte. Het was zo’n activiteit waarvan ik vooraf eigenlijk zo ongeveer wist dat het uit Japan komt en dat het iets met natuurbeleving te maken heeft.

Maar ik wist wel direct dat dit echt iets voor mijn zus zou zijn. Zij houdt zich professioneel veel bezig met natuur en alles wat daarbij hoort. En eerlijk gezegd leek het mij ook een bijzondere ervaring voor Peter.

Onze begeleidster gebruikte al snel een prachtig woord voor wat we gingen doen: meanderen. Geen wandeling van A naar B. Geen route die afgewerkt moet worden. Geen stappenteller die tevreden gesteld moet worden.

Gewoon langzaam door het bos bewegen en kijken waar je aandacht naartoe gaat. Stilstaan. Kijken. Luisteren. Voelen. Ruiken. En soms zelfs proeven.

Onze begeleidster nam ons stap voor stap mee in een andere manier van het ervaren Van het bos. Niet zozeer door iets te doen, maar juist door iets minder te doen. Minder denken. Minder plannen. Minder doelgericht bezig zijn. Daardoor gingen we vanzelf meer zien, horen, ruiken en voelen. Dingen die er altijd al waren, maar waar ik normaal gesproken straal aan voorbijloop.

Normaal loop ik dóór een bos. Vandaag was ik echt aanwezig ín het bos.

Wat me vooral raakte was een gedachte die onze begeleidster meerdere keren liet terugkomen. Wij staan niet óp de natuur. Wij zijn onderdeel ván de natuur.

Dat klinkt misschien wat zweverig als je het zo opschrijft, maar ergens tussen de bomen begon ik te begrijpen wat ze bedoelde. Normaal gesproken loop ik met mijn hoofd door een bos. Ondertussen denk ik na over werk, boodschappen, afspraken, Parkinson, de agenda van volgende week of wat er thuis nog moet gebeuren.

Maar vandaag ging het veel minder over denken. En veel meer over ervaren. Niet waarnemen met je hoofd. Maar met je gevoel. Voelen hoe de wind langs je gezicht strijkt. De geur van het bos. De warmte van de zon op een open plek. Het geluid van vogels hoog boven je. De structuur van een boomstam onder je handen.

Bosbaden blijkt overigens helemaal geen moderne wellnesshype te zijn. Shinrin-yoku ontstond in Japan in de jaren tachtig als reactie op de toenemende stress van het moderne leven. Vrij vertaald betekent het zoiets als: jezelf onderdompelen in de atmosfeer van het bos.

En hoe langer ik daarover nadenk, hoe logischer dat klinkt. Want tijdens de terugrit naar huis bleef één vraag door mijn hoofd gaan. Als stress zo’n grote invloed kan hebben op het dagelijks leven van mensen met Parkinson, waarom hebben we het dan zo weinig over het bos?

Iedereen die met Parkinson te maken heeft, kent het wel. Stress veroorzaakt de ziekte niet, maar kan wel allerlei klachten versterken. Trillen, vermoeidheid, onrust, concentratieproblemen en slaapproblemen; spanning en stress lijkt vaak een vergrootglas op symptomen te zetten.

Nieuwsgierig als ik ben, ben ik thuis verder gaan lezen. Er blijkt inmiddels behoorlijk wat wetenschappelijk onderzoek te zijn gedaan naar de effecten van natuurbeleving en bosbaden. Daarbij worden effecten beschreven zoals verlaging van stresshormonen, meer ontspanning, een betere stemming, een lagere bloeddruk en een betere slaap.

Dat zette mij aan het denken. Want in de Parkinsonwereld hebben we het vaak over medicatie, fysiotherapie, bewegen, voeding en slaap.

Allemaal terecht natuurlijk.

Maar hoe vaak hebben we het over de helende werking van het bos? Ik weet niet of bosbaden ooit een vaste plek krijgt binnen de Parkinsonzorg. Maar ik begrijp inmiddels wel waarom artsen in sommige landen natuurbeleving en bosbaden steeds serieuzer nemen.

En ik weet ook dat ik vandaag iets heb geleerd. Je hoeft niet altijd ergens naartoe.

Soms is het al genoeg om een tijdje te meanderen.