Het steile boerderijtrapje 🪜

Vorige week kregen we spontaan het idee om er met Pinksteren even tussenuit te gaan. Het zou prachtig weer worden en wij vinden samen fietsen misschien wel één van de fijnste dingen die er zijn.

Dus besloten we naar Drenthe te gaan. Even terug naar de provincie waar ik ben opgegroeid.

Online vond ik in Hijken een prachtige B&B. Een oude Drentse boerderij met een rieten dak, super pittoresk, veel groen eromheen… precies het soort plek waarvan je direct denkt: ja, dit wordt heerlijk. Ik boekte veel te enthousiast en veel te snel 😀.

Fietsen achter op de auto en gáán met die banaan.

Bij aankomst werden we vriendelijk ontvangen door de gastvrouw, die ons meenam naar ons verblijf. Een piepklein maar ontzettend sfeervol boers appartementje.

Tot ik ineens omhoog keek. Daar stond het bed. Boven op een soort vide. Met een steil en nogal wankel trapje ernaartoe. Je kon boven niet echt staan en ik keek Peter direct aan met maar één gedachte: Dat gaan twee rotnachten worden voor hem.

Maar goed. Eerst maar eens genieten van de dag.

We konden al eind van de ochtend inchecken, dus daarna stapten we heerlijk op de fiets. We reden de Hunebeddenroute, fietsten over het prachtige Balloërveld met de heide, langs kleine Drentse dorpjes en eindeloze uitzichten. Het was zó mooi. We genoten echt samen.

Alleen… de tocht was best lang. Dus moe kwamen we aan het eind van de dag weer terug bij het huisje. En toen kwam de nacht. Peter keek één keer naar dat trapje en zei direct: “Ik ga wel op de bank liggen. Dat gaat mij daarboven niet lukken. Bovendien ga ik er ’s nachts vaak uit zoals je weet, en dat trapje....oef!”

Ik probeerde hem nog over te halen, maar hij had zijn besluit al genomen. Dus hij beneden op de bank. Ik boven op de vide. Ik heb eerlijk gezegd heerlijk geslapen. Peter absoluut niet.

De bank was natuurlijk veel te kort, waardoor Peter er de halve nacht met opgetrokken benen op heeft gelegen. In de vroege ochtend, toen het net licht begon te worden, is hij zelfs nog even buiten gaan wandelen. De volgende ochtend zag ik het meteen: hij was compleet gesloopt.

Tijdens het ontbijt hebben we rustig de opties besproken. En eigenlijk wisten we het allebei al. We zouden vandaag nog wel gaan fietsen, maar daarna gewoon naar huis gaan. Nog een nacht ging hem simpelweg niet worden.

En zo gebeurde het ook.

We hebben die dag nog genoten van Drenthe, van het fietsen en van het mooie weer. Maar begin van de avond reden we weer onze eigen straat in.

En toen gebeurde er iets opvallends. Ik zag letterlijk een last van Peters schouders afvallen toen we thuiskwamen.

Zijn eigen stoel.
Zijn eigen bed.
Zijn eigen routine.
Rust.

En toen dacht ik: tja… dit hoort er dus tegenwoordig ook bij. Niet alles wat vroeger vanzelfsprekend was, is dat nu nog steeds. Dat betekent niet dat we niet meer weggaan. Maar wel dat we voortaan iets beter moeten kijken naar dingen waar anderen waarschijnlijk nooit over nadenken.

Zoals een goed bed.
Of een trapje.

Overigens was de gastvrouw ontzettend lief. Ze bood zelfs aan om ons geld terug te geven omdat we eerder vertrokken. Maar dat heb ik natuurlijk geweigerd. Dit was niet haar fout.

Dit hoort helaas gewoon een beetje bij Parkinson.