45 minuten op 2000 meter hoogte ⛰️

Vandaag stonden twee onderzoekers van het TALISMAN-team van het Radboudumc voor de deur. En niet met een klein koffertje onder de arm, maar met een gigantisch apparaat waarvan je spontaan denkt: dit lijkt eerder op een soort sci-fi koelkast.

Het bleek het hoogteapparaat te zijn voor het vervolgonderzoek waar Peter eerder ook al aan had meegedaan: eerst TALISMAN-1 en TALISMAN-2 en nu TALISMAN- 2.5.

TALISMAN staat trouwens voor de Engelse naam van het onderzoek. Maar nog mooier eigenlijk: een talisman betekent ook een voorwerp waarvan mensen geloven dat het bescherming biedt tegen ziekte. Dat vind ik ergens wel een prachtige symboliek voor dit onderzoek.

Het onderzoek draait om een vorm van hoogtetraining. Daarbij adem je lucht in met minder zuurstof dan gewone kamerlucht. Eigenlijk vergelijkbaar met de ijle lucht in de bergen. Het lichaam moet daardoor nét iets harder werken en reageert daarop met allerlei aanpassingen. Topsporters gebruiken hoogtetraining al veel langer om hun conditie te verbeteren.

En nu wordt onderzocht of dit misschien ook positieve effecten kan hebben op Parkinsonsymptomen.

De belangstelling voor hoogtetraining bij Parkinson ontstond overigens mede doordat Michael J. Fox ooit vertelde dat hij tijdens een verblijf in Bhutan, hoog in de bergen, tijdelijk minder Parkinsonklachten ervaarde. Dat trok internationaal de aandacht van onderzoekers. Sindsdien wordt onderzocht of gecontroleerde blootstelling aan zuurstofarme lucht misschien beschermende of symptomatische effecten kan hebben bij Parkinson.

Onderzoek bij dieren liet eerder al zien dat hoogtetraining beschermende reacties in het lichaam kan activeren die mogelijk belangrijk zijn bij Parkinson. In TALISMAN-1 werd vervolgens gekeken of deze training veilig was voor mensen met Parkinson en of er eerste effecten zichtbaar waren.

Daar kwamen voorzichtig hoopvolle signalen uit. Geen extra bijwerkingen, maar wél aanwijzingen dat sommige klachten mogelijk wat verbeterden.

En dus is er nu TALISMAN-2.5

Peter behoort in deze fase tot één van de tien deelnemers. Best bijzonder eigenlijk.

Voor ongeveer een maand moet hij nu drie keer per week thuis de hoogtetraining doen. Elke sessie duurt 45 minuten. Hij zit daarbij rustig aan de tafel terwijl het apparaat gewone kamerlucht omzet in een soort ijle berglucht met minder zuurstof, vergelijkbaar met ongeveer 2000 meter hoogte.

En eerlijk: het ziet er best indrukwekkend uit.

Een groot apparaat met zware pompende geluiden. Een strak zuurstofmasker op zijn gezicht met ijle lucht. Een saturatiemeter aan zijn vinger. En ondertussen moet hij ook nog iedere drie minuten op een knop drukken zodat we weten dat alles goed gaat.

Vandaag begeleidt een afvaardiging van het onderzoeksteam ons daarbij. Daarna mag ik gaan assisteren.

Dus inmiddels hoor ik officieel bij Team Hoogte 😀.

Dat betekent:

• helpen met het masker,

• de saturatiemeter aansluiten,

• controleren of hij op tijd op de knop drukt,

• en vooral zorgen voor wat rust en afleiding.

Want ontspannen blijven is best belangrijk tijdens zo’n sessie. Dus zetten we zijn favoriete muziek op terwijl hij “op hoogte” zit.

Let wel: deelname aan dit onderzoek levert Peter zelf totaal geen direct voordeel op. Zijn deelname is vooral van waarde voor het wetenschappelijk onderzoek naar mogelijke toekomstige behandelmethoden voor Parkinson.

Dat mensen met Parkinson, ondanks de dagelijkse impact van de ziekte, bereid blijven om aan dit soort onderzoeken mee te werken, vind ik bijzonder indrukwekkend en bewonderenswaardig. En oh zo....belangrijk!

Dus zit Peter de komende weken drie keer per week in onze eetkamer “op 2000 meter hoogte”. Met een strak masker op zijn hoofd. Zijn favoriete muziek op de achtergrond.
En ik ernaast als zijn persoonlijke 'thuissherpa' 😀.

Eerlijk? Ik vind het behoorlijk indrukwekkend allemaal.