Maandagmorgen

Het is maandagmorgen. Zonder file naar kantoor, want het is vakantie. Ik ben de eerste vandaag. Collega's druppelen binnen en er wordt gevraagd hoe het weekend is geweest. Ik had een heerlijk weekend.

Een weekend bomvol met familie en vrienden. Regelmatig krijg ik de vraag van bezorgde geliefden of het niet te veel is? Moet ik niet rusten?

Nu heb ik met mijn lief de afspraak dat we in het weekend 1 dag iets plannen en dat de andere dag dan vrij gehouden wordt. Heel verstandig , maar in ons of beter gezegd in mijn geval is het een onhoudbare afspraak. Als ik al niet volgens het "pluk de dag" principe leefde dan doe ik dat zeker wel sinds James zich met mijn leven ging bemoeien. James is er namelijk altijd bij tegenwoordig, of ik nu op de bank rust of met vriendinnen thee drink. Dan is de keuze voor mij heel simpel ; thee met vriendinnen én met James.

Vrijdagavond zijn we lekker ergens gaan eten met zoonlief en zijn vriendin. Hij is net jarig geweest en zij gaan binnenkort samenwonen, dus even quality time met elkaar.

Op zaterdag vertrekken we al vroeg voor een bezoek aan mijn vriendin. Een clubje van 4 vriendinnen de elkaar niet hebben losgelaten sinds de middelbare school. Zij woont aan de andere kant van het land, dus gaan we op pad. Onderweg stoppen we bij mijn oom, omdat we er bijna langsrijden en hij een chronische ziekte heeft die hem nogal eens in het ziekenhuis brengt. Deze zaterdag is hij echter gewoon thuis en drinken we samen koffie.

We vervolgen onze weg via Loods 5, mijn quilty pleasure. We lunchen wat en dan weer door. Autoritjes zijn mijn bijslaap/rustmomentjes (mits mijn lief rijdt) en voor ik het weet arriveren we bij mijn vriendin. Uitgerust stappen James en ik uit.

Al 40 jaar delen we lief en leed. Kinderen, opvoedvraagstukken, gezondheidsklachten, carrieres, alles hebben we voorbij zien komen. Onze levens zijn voorgoed met elkaar verbonden. De vriendschappen, de levenslessen en de muziek van je tienerjaren zijn het meest bepalend van je leven. De frequentie van onze bezoeken aan elkaar wisselden met woonplaatsen en kinderen, maar het contact bleef. Mijn diagnose parkinson stemde iedereen droevig, maar ook met James blijft de band sterk en welkom. Eén borstkanker diagnose liet ons allemaal schrikken. Maar één diagnose ALS sloeg echt in als een bom. Ik heb niets dan bewondering voor de moed van mijn vriendin en heb eindeloos respect voor haar lief. Er wordt gelachen en gehuild en we collectief houden onze adem in als zij zich na een grap verslikt in een slok water. Tot ze zelf zegt; ik ben er weer.

Wat heb ik die nacht lang wakker gelegen, mijn hoofd vol droevige gedachten. James was vervelend, zorgde voor onrust en pijn in mijn lijf. De volgende dag was er na jaren zoeken voor een geschikte datum eindelijk een afspraak voor een high tea met vriendinnen van de opleiding. Alweer een clubje van vier vriendinnen, drie huisartsen en één uroloog.

Eén vriendin, mijn BFF, woont in de buurt en gezien mijn korte nacht brengt mijn lief me daarheen. Zij zal rijden, wederom naar andere kant van het land. Onderweg pikken we onze vriendin op bij een carpool plek.

De vriendin die we bezoeken heeft haar huis te koop staan, te groot en teveel onderhoud nu de kinderen de deur uit zijn. Zij verhuizen naar een bungalow even verder op, die levensloopbestendig wordt ingericht. Haar huisartsen solo praktijk is verbouwd en uitgebreid met een tweede huisarts. De praktijk en ligging zijn prachtig in het centrum van een oud stadje.

Na een middag high tea en bijkletsen wordt het tijd om naar huis te rijden Op deze terugweg zit ik achterin en doe een dutje. Na de carpoolstop rijden we gezellig kletsend door. Mijn BFF zet me thuis af.

Ik sluit de dag af met een warm bad zodat James en mijn spieren zich ontspannen..

Was dit weekend te druk? Misschien wel. Maar ik heb genoten van ieder moment en ieder contact. Ik blijf op pad gaan, ook met James. Af en toe geef ik aan hem toe en pak een rust moment, maar ik leid en James volgt. Dat is onze onderling afspraak.