Waarom luisteren naar je lichaam bij de ziekte van Parkinson vaak veel moeilijker is dan mensen denken

"Je moet beter naar je lichaam luisteren."

Het is een advies dat veel mensen met de ziekte van Parkinson vroeg of laat krijgen. Goed bedoeld, maar voor veel mensen ook één van de moeilijkste adviezen om in de praktijk te brengen.

Want hoe luister je naar een lichaam dat voortdurend verandert?

Een lichaam dat de ene dag meer kan dan de andere.
Een lichaam dat soms trager reageert dan je gewend bent.
Een lichaam dat vermoeidheid, stijfheid of beven laat zien op momenten waarop je het juist niet kunt gebruiken.

Als psycholoog hoor ik die worsteling regelmatig terug in gesprekken met mensen met Parkinson. Niet omdat ze niet naar hun lichaam wíllen luisteren, maar omdat ze simpelweg niet meer goed weten hoe.

Wanneer je gezond bent, sta je meestal niet bewust stil bij je lichaam. Je staat op, gaat op pad, spreekt af met iemand of doet boodschappen. Je lichaam doet vanzelf mee.

Maar bij Parkinson verandert die vanzelfsprekendheid.

Je weet niet altijd hoeveel energie je hebt. Of hoe soepel bewegen vandaag zal gaan. Misschien lukt iets wat gisteren onmogelijk leek. Of juist andersom.

Juist die onvoorspelbaarheid maakt dat veel mensen het vertrouwen in hun lichaam langzaam kwijtraken.

En wat doet ons brein als iets onzeker voelt?

Het probeert controle terug te krijgen.

We gaan analyseren.
Verklaren.
Voorspellen.
Oplossen.

"Heb ik mezelf overbelast?"
"Moet ik vandaag juist meer bewegen?"
"Of moet ik rust nemen?"
"Is dit een slechte dag?"
"Doe ik iets verkeerd?"

Langzaam ga je steeds meer in je hoofd leven.

Niet omdat dat de oplossing is.
Maar omdat je hoofd je probeert te beschermen.

Toch gebeurt er dan iets bijzonders.

Iedereen zegt:
"Luister naar je lichaam."

Maar hoe doe je dat eigenlijk...
...als je hoofd voortdurend probeert uit te zoeken wat verstandig is?

En als je lichaam iedere dag iets anders lijkt te vertellen?

Misschien is dat ook wel de reden waarom 'luisteren naar je lichaam' zo'n ingewikkeld advies kan zijn.

Niet omdat je lichaam niets zegt.
Maar omdat de signalen van je lichaam, je gedachten, je angst, je hoop én alle goedbedoelde adviezen zo door elkaar zijn gaan lopen, dat je niet meer weet welke stem je kunt vertrouwen.

Misschien begint luisteren naar je lichaam daarom helemaal niet met beter luisteren.
Misschien begint het met iets anders.
Met accepteren dat niet iedere dag hetzelfde voelt.
Met nieuwsgierig worden naar wat vandaag wél mogelijk is.
Niet omdat je lichaam ineens voorspelbaar wordt.
Maar omdat de relatie met jezelf langzaam weer zachter mag worden.

Parkinson is grillig. Misschien is dat juist wel de reden waarom luisteren naar je lichaam zoveel ingewikkelder is dan het klinkt.

Misschien kun je niet altijd bepalen wat je lichaam doet.

Maar misschien kun je wél opnieuw leren vertrouwen op jezelf.

Niet doordat alles weer wordt zoals vroeger.

Maar door jezelf steeds opnieuw af te vragen:

"Wat heb ík vandaag nodig?"

En misschien is dát wel één van de belangrijkste dingen waar je invloed op hebt.

Over mij

Als psycholoog begeleid ik mensen met een chronische aandoening (bijvoorbeeld Parkinson, maar ook andere neurologische aandoeningen). Vanuit mijn professionele ervaring én mijn eigen ervaring met ziekte deel ik op mijn website gratis artikelen, psychologische inzichten en oefeningen die kunnen helpen om stap voor stap meer rust, vertrouwen en balans te vinden.

Meer informatie vind je op www.chronischgeluk.com.