Die nachten toch

Daar zit ik weer op de bank in de kamer. Half drie 's nachts, drie uur geworsteld met de slaap en telkens als je weg dommelt begint het spoken naast me. Gerochel, gesnurk, geluiden en als kers op de taart gaat hij lopen, op zoek naar het toilet, niet op de plek waar deze te vinden is. Er weer achteraan om te begeleiden.

Ik ben zo moe van deze nachtelijke escapades en Roelf ook. Die voelt zich ook vervelend als hij mijn kussen op de bank ziet liggen.

Nu is mijn man niet iemand die zegt als hij iets vervelend vindt op het moment zelf, maar als hij thuis komt van de dagbesteding gisteren zie ik dat hij het ene been nog niet voor de andere kant zetten van vermoeidheid. Ik vraag waarom hij zo kapot is. Hij geeft aan een man te hebben geduwd in een rolstoel naar het dorp waar zijn dagbesteding zit. Maar ach, was een dunne man... Maar heen was geen probleem, maar terug was teveel. En dan niets zeggen. Nee, dan 's nachts in de war zijn, zodat we hier last hebben. Het voelt vandaag een beetje of ik naar school moet bellen om te zeggen dat ze dit niet moeten toelaten, want ik ben de klos als mantelzorger en ik moet echt wel overeind blijven.