Als de dag van gisteren...

Diagnose P.

Verblind door tranen staar ik naar het plafond. Ik wil niet huilen, maar oh wat voel ik ze ontzettend branden en mijn ogen glimmen verdacht… ‘Gaat het wel mevrouw,’ vraagt de arts die zich over mij in het ziekenhuisbed heen buigt. ‘Jawel..’ Mijn stem is onvast. Een lichte trilling is te horen. ‘Bent u zenuwachtig voor de ingreep?’ vervolgt de arts het gesprek. ‘U weet inmiddels hoe het gaat, toch?’ Ik schud mijn hoofd… Nee, ik ben niet nerveus… En…ja… ik weet inderdaad hoe de pijnblokkade in mijn nek straks gaat. Dat is wel het laatste waar ik nu mee bezig ben, ook al word ik op dit moment de OK in gereden. Het gesprek van 1,5 uur geleden bij de neuroloog dreunt nog na. ‘Ik zag het eigenlijk al direct toen u binnenkwam, aan uw manier van bewegen.’ Aldus de specialist tegen mijn man. Parkinson. Parkinson… ‘Mevrouw, hoort u mij?’ De doordringende blik van de arts haalt mij weer naar het hier en nu… ‘Zo ken ik u niet, wat is er aan de hand?’ Ik glimlach door mijn tranen heen. Deze arts hoef ik niet voor de gek te houden. Hij prikt dwars door mij heen. ‘Ik… we…’ De arts knikt me bemoedigend toe. Hij neemt alle tijd voor mij, ook al weet ik hoe druk zijn operatieschema is. Een stille traan glijdt over mijn wang.. ‘We hebben zojuist te horen gekregen dat mijn man Parkinson heeft… ‘Het hoge woord is eruit. Het hek is van de dam. Ik kan me niet langer bedwingen en schokschouder van het huilen. Ik zie de arts even schrikken. Daarna zijn artsenblik weer… Een meelevende blik. Wat erg voor u beiden… U heeft al zoveel meegemaakt…’  Ik knik, troosteloos.. Het is veel… Teveel… ‘Hoe reageerde uw man op dit nieuws?’ Ik haal mijn schouders op en raap mezelf bijeen om netjes te antwoorden. ‘Hij nam het eigenlijk wel rustig op. Met Parkinson kun je oud worden, zegt hij… Maar bij mij is de schrik wel om mijn hart geslagen.. Het is zo’n akelige ziekte van aftakeling op velerlei gebied.’ De arts knikt begrijpend. Het is even stil. De verpleegkundige, die ook in dezelfde ruimte is als ons, deelt een blik van verstandhouding met de arts. ‘Wilt u wel dat de behandeling vandaag doorgaat? We kunnen deze gerust verzetten. Het is nu allemaal nog zo vers. U heeft een moeilijk bericht te verwerken gekregen.’ Ik denk even na…  ‘Dat klopt, maar ik ben hier niet voor niets. Ik wil graag weer iets minder hevige hoofdpijnen hebben. Ik zal me proberen te focussen op hier en nu.’ ‘ Oké, prima. Daar gaan we dan.’ Even later lig ik op de operatietafel. Mijn gedachten gaan alle kanten op tijdens de ingreep. Misschien is dit wel de keer, dat ik het minste voelde, wat de arts deed, verdoofd door verdriet, angst, spanning of een combinatie van.

Als ik een half uur later op de verkoeverkamer lig bij te komen en mijn man binnenkomt, wordt hij gebeld. Het ziekenhuis, waar we vanmorgen bij de neuroloog waren. Hij kan vanmiddag al komen voor de scan. Of dat gaat lukken? Vragend kijkt hij mij aan. Tijd om echt bij te komen van de ingreep zit er dus niet echt in, maar laten we maar alles in ene moeite door laten gaan.

De verpleegkundige en arts, die ons vlak voor ontslag nog even bezoeken, kijken ons ietwat zorgelijk aan. ‘Gaat het wel lukken, zo?’ We knikken. Het past allemaal net in elkaar.

Nog wat wiebelig op de benen, vergezel ik mijn man weer naar het andere ziekenhuis. Terwijl hij voor de scan wordt opgeroepen, ga ik googelen. Natuurlijk weet ik wel iets van Parkinson, net zoals zo velen: een ziekte waarbij je ziet dat iemand trilt, met een hand of met het hoofd, of helemaal en loopt alsof ie dronken is… De angst slaat mij om het hart. Er blijken allerhande varianten ook te zijn. Sowieso is het bij Parkinson moeilijk te voorspellen hoe het beloop bij een individu gaat zijn; ieder zijn eigen Parkinson. Ja, je kunt er oud mee worden… Alleen mijn man is nog helemaal niet oud en als hij nu al gediagnosticeerd is met deze ziekte? Bovendien blijken er ook varianten te zijn waarbij de achteruitgang sneller gaat en de levensverwachting vanaf de eerste ziekte verschijnselen een stuk lager ligt…

Ondertussen ligt mijn man in de scan. Een nare ervaring voor iemand die claustrofobie heeft. Eenmaal uit de scan zegt hij dan ook: ‘dit nooit weer!’

Op de terugweg naar huis belt hij zijn familie en een paar vrienden. Hij doet luchtig over de diagnose. Ik ben leeg… Verdrietig… Bang voor de toekomst… En toch… moet ik me bijeenrapen om straks voor onze kids van 10 en 12 het allemaal niet te zwaar te maken, het even kort uit te leggen, meer niet. Ze hebben al veel voor hun kiezen gekregen in hun jonge leven. Dus; ‘Show Must Go On.’

Ze staan buiten terwijl wij het terrein op rijden. ‘Wat zijn jullie laat?!’ gillen ze uitgelaten.’ ‘Het liep vandaag allemaal wat anders dan gedacht; eerst natuurlijk  voor papa naar het ziekenhuis, toen voor mij en vervolgens weer voor papa. Ik zie mijn dochter vragend kijken. Zoonlief is te druk bezig met de kat, die in de auto probeert te springen. ‘Wat denken jullie ervan,’ vraagt mijn man aan de kids. Zullen we een frietje halen?’  ‘Ja, roepen ze in koor. Mijn man grijnst van oor tot oor. ‘Wat zullen we eens vatten?’ Ik kijk naar mijn rijkdom.. Een rilling gaat door mij heen.. Dit beeld… Man en kids zich verheugend op het frietje uit de plaatselijke snackbar; ik wil het vasthouden… En net doen alsof ik vandaag niets heb gehoord wat onze toekomst zal beïnvloeden… We leven vandaag. Nu… Nu zijn we samen… en gaan genieten van onze frieten…

Diagnose P… Voor nu even naar de achtergrond… Weg ermee…