Gelukkig zijn met Parkinson: moet je dan genoegen nemen met minder?

Misschien hoef je niet te wachten tot je leven weer wordt zoals vroeger om je leven als waardevol te ervaren.

Gelukkig zijn met Parkinson: moet je dan genoegen nemen met minder?

Misschien hoef je niet te wachten tot je leven weer wordt zoals vroeger om je leven als waardevol te ervaren.

“Vroeger ging ik gewoon een dag fietsen.”
“Vroeger zei ik zonder nadenken ja als iemand iets wilde afspreken.”
“Vroeger werkte ik fulltime, sportte ik en had ik ’s avonds soms nog energie over.”

Als je Parkinson hebt, kan het soms voelen alsof je leven steeds meer wordt bepaald door wat niet meer vanzelfsprekend is. Je bent trager. Je hebt minder energie. Misschien heb je last van stijfheid, tremoren of problemen met slapen. Een drukke dag kan meer van je vragen dan vroeger. En soms weet je ’s ochtends niet eens precies hoeveel energie je die dag zult hebben.

Dat kan verdrietig zijn. En daar hoef je geen positieve draai aan te geven.

Maar juist in die zoektocht is het belangrijk om te kijken naar de vragen die je jezelf stelt. En als jij last hebt van klachten, is de volgende vraag super belangrijk en behulpzaam:

Wat maakt mijn leven waardevol, nu het anders is dan vroeger?

Als geluk afhankelijk wordt van wat je kunt

We koppelen geluk vaak aan omstandigheden. Gezond zijn. Energie hebben. Kunnen werken, sporten, reizen en spontaan plannen maken. Een lichaam dat doet wat je wilt.

Als je Parkinson krijgt (of hebt), kunnen juist die vanzelfsprekendheden veranderen. Misschien kun je niet meer die lange fietstocht maken. Misschien kost een etentje zoveel energie dat je de volgende dag rustiger aan moet doen. Of misschien moet je vaker “nee” zeggen tegen iets waar je eigenlijk heel graag naartoe zou willen.

Als je geluk afhankelijk maakt van alles wat je vroeger kon, wordt je wereld steeds kleiner.

Dat betekent niet dat je moet doen alsof je dat niet erg vindt. Want juist het verwerken en het ‘doorvoelen’ van wat dit met je doet is ontzettend belangrijk.

Dat betekent niet dat je moet doen alsof je dat niet erg vindt. Juist het verwerken en doorvoelen van wat dit met je doet, is belangrijk. Tegelijkertijd kun je opnieuw kijken naar wat belangrijk voor je is.

Wat wil je behouden?

Misschien was sport vroeger een halve marathon, tenniswedstrijd of lange fietstocht. En betekent bewegen nu een wandeling door de buurt, een aangepaste training of even naar buiten wanneer je energie het toelaat.

Misschien was vrijheid vroeger spontaan de auto pakken en de hele dag op pad gaan. En betekent vrijheid nu dat je zelf bepaalt wanneer je rust neemt.

Misschien haalde je veel voldoening uit je werk. En ontdek je dat betekenis tegenwoordig ook kan zitten in een goed gesprek, tijd met je partner, een hobby of iets betekenen voor iemand anders.

Dat is niet hetzelfde als genoegen nemen met minder.

Het is opnieuw onderzoeken: wat vind ik belangrijk en hoe kan ik daar, binnen mijn mogelijkheden, ruimte voor maken?

Accepteren is niet opgeven

Dat klinkt misschien eenvoudig, maar dat is het natuurlijk niet. Want voordat je opnieuw kunt kijken naar wat mogelijk is, moet je soms eerst stilstaan bij wat je bent kwijtgeraakt.

Dat je niet meer alles kunt.
Dat je lichaam anders reageert.
Dat plannen soms aangepast moeten worden.
Dat kan boosheid, verdriet of onzekerheid oproepen. En ook dat hoort erbij.

Acceptatie betekent niet dat je Parkinson leuk moet vinden. Het betekent ook niet dat je moet stoppen met hopen op verbetering.

Het betekent vooral dat je durft te kijken naar de werkelijkheid zoals die vandaag is. Pas als je daar eerlijk ruimte voor kan maken, kun je eerlijk opnieuw bepalen waar je je tijd en energie aan wilt geven.

En wat ik hoop is dat je dan misschien ontdekt dat geluk niet één groot gevoel is dat je moet zien terug te vinden.

Het kan ook zitten in kleine momenten.

Een andere vraag

Misschien stellen we onszelf daarom te vaak de vraag: Hoe word ik weer gelukkig?

Misschien is een andere vraag helpender: Wat maakt mijn leven voor mij waardevol, zoals het nu is?

Wie wil je zijn? Met wie wil je je tijd doorbrengen? Waar wil je je energie aan geven? Wat wil je blijven ervaren?

Je hoeft daarbij je oude leven niet te vergeten. Je hoeft ook niet tevreden te zijn met iedere beperking die Parkinson met zich meebrengt.

Je mag rouwen om wat veranderd is én tegelijkertijd zoeken naar wat er nog wél mogelijk is. Ik hanteer hiervoor de term Chronisch Geluk, en ik leg hem als volgt uit aan mijn cliënten: Eerlijk naar je situatie durven kijken en voelen wat er gevoeld moet worden, opnieuw op zoek naar jouw balans binnen de huidige werkelijkheid, opnieuw ontdekken hoe je wil leven in de tijd die je gegeven is, en van daaruit stap voor stap een leven vormgeven dat bij je past.

Niet wachten tot alles weer wordt zoals vroeger.

Je leven is misschien veranderd. Maar het is nog steeds jouw leven. En misschien begint daar wel opnieuw de ruimte voor geluk.

En wil je hier zelf mee aan de slag? Op mijn website kun je gratis een roadmap-werkboek downloaden waarin ik je stap voor stap meeneem in deze thema’s. Ga naar https://www.chronischgeluk.com/gratis-e-book en laat je email adres achter 😊

Over mij

Als psycholoog begeleid ik mensen met een chronische aandoening (bijvoorbeeld Parkinson, maar ook andere neurologische aandoeningen). Vanuit mijn professionele ervaring én mijn eigen ervaring met ziekte deel ik op mijn website gratis artikelen, psychologische inzichten en oefeningen die kunnen helpen om stap voor stap meer rust, vertrouwen en balans te vinden.

Meer informatie vind je op www.chronischgeluk.com.