Obstakel 1, 2 en 3

Zal ik ze meenemen of zal ik ze thuislaten? De stokken kijken me al een paar dagen verlangend aan. Toch negeer ik ze omdat het voelt als wéér een stapje verder in het proces van “excusez le mot” aftakeling. In de bergen en over 2 maanden in Namibië, daar heb ik jullie nodig, maar hier nog niet. Maak ik mezelf wijs. Dat zei ik ook toen ik de wegen onveilig maakte met mijn racefiets. Een e-bike? Dat nooit. Maar nu weet ik wel beter. Ik ben blij dat ik daar vorig jaar een godsvermogen aan heb uitgegeven.

Obstakel 1 is genomen. Nu maar hopen dat ik niemand uit de buurt tegenkom op mijn rondje IJssel want echt cool vind ik dit natuurlijk niet. Ik begin (hoe toepasselijk?) met een begroeting van de lopende man. Een prachtig kunstwerk dat centraal staat in de enige rotonde die we in De Hoven hebben. “Die kan ik wel verslaan” denkt de ras- optimist in mij.

Na 400m zie ik een verliefd stelletje op een bankje aan de IJssel zitten. Die hebben gelukkig meer aandacht voor elkaar dan voor mij. Dat was niet echt een obstakel en mijn zelfvertrouwen neemt toe zodat ik vrolijk verder ga. Het monotone getik van de Nordic Walking Sticks zorgt ervoor dat ik mijn tempo goed kan vasthouden.

Maar deze zwoele zomeravond is er niet alleen voor mij. Het volgende bankje komt er al aan en daar zie ik een 4-tal meiden gezellig chillend. Moet ik daar langs? Als ze me maar niet gaan uitlachen. Ik begin al een aantal scenario’s te bedenken wat ik in dat geval ga zeggen. “Een beetje meer respect voor een oude man die bij een ongeluk zijn benen op 4 plaatsen heeft gebroken.” Natuurlijk geen verwijzing naar parkinson want daar scoor je geen punten mee. Ik kom steeds dichterbij en ik zie dat ze mij vanuit hun ooghoeken al lang gezien hebben. Kan ik nog ergens linksaf voor ik daar ben? Nee dus. Terug dan maar? Ook geen optie. De stokken snel opvouwen en in de hand houden? Strak voor me uitkijkend passeer ik de dames en daarmee is ook de 2 in de titel van deze blog verklaard. Was dat nou zo moeilijk, verwijt ik mezelf. Voortaan geldt: schijt aan de wereld. Wat kan het mij schelen wat men van mij vindt?

En wat was dan dat derde obstakel zie ik u al denken. Dit voorval inspireerde mij tot het schrijven van deze blog, met dank aan mijn lief Hemma (blognaam Hewin), die mij er een paar jaar geleden op wees dat het veel voordelen heeft zulke stokken. Of ik net zo vaak zal bloggen als zij kan ik niet beloven maar deze lopende Parki gaat zijn best doen!