Humor is zo belangrijk

Toen we elkaar leerden kennen was ik 18 en R 30 jaar. Beiden werkten we in een autobanden fabriek.

Hij was vol bravoure, sprong van de heftruck af als ik in de kofferruimte zat. 45 Jaar geleden is dit nu.

Humor is wat we deelden, overal zagen we humor van in.

Vanmorgen merkte ik dat het te lang geleden is dat we hebben gelachen. Alles draait om parkinson, medicatie, ritme, slapen enz. dat humor steeds verder naar de achtergrond verdwijnt.

Vandaag ben ik alleen, Roelf is naar de dagbesteding. Laat ik zijn naam nu voluit schrijven, het schrijven hier voelt als een bekende plek en iedereen is zo open hier. Vanmorgen ging hij enigzins sip weg. Net daarvoor bleek dat hij zijn medicatie door mekaar had geklutst en hij met zijn levodopa in de hand zich afvroeg of hij wel genoeg bij zich had. Ik zeg, je hebt geen 18 tabletten nodig maar 2x2,5 tabletten. Hij keek me niet begrijpend aan, wat een slechte dag weer voor hem, dat gezicht laat me niet los vandaag.

Humor, hoe deden we dat ook alweer. Maar eens over nadenken vandaag.