Dagbesteding uitbreiding

Zoals bij alles bij deze aandoening moeten er lastige beslissingen worden gemaakt.

Gisteren was onze casemanager er weer. Op haar vraag of de wijkcoach zich alweer had gemeldt i.v.m. de derde daguitbreiding van de dagbesteding moest ik ontkennend reageren. Logisch natuurlijk want het is vakantietijd. Ze zou er weer achteraan gaan.

Eigenlijk zijn de gesprekken met onze casemanager voor mij een therapeutisch moment. R zit erbij, maar is eigenlijk alleen maar bezig met het kabeltje van zijn telefoon, tablet en niet met ons bezig. Nu is onze casemanager meestal bezig met mensen die aan alzheimer lijden en na een half uur kijkt ze naar hem en stelt me de vraag Hoeveel zal hij meekrijgen van dit gesprek? Ik zeg ik denk niets eerlijk gezegd. We hebben een paar keer gehad over de uitbreiding van de dagbesteding in zijn gezelschap en als het moment daar is zal dit als donderslag bij heldere hemel komen. En is hij een dag boos op me en vervolgens staat hij 's morgens op zijn vervoer te wachten.

Ook m.b.t. zijn medicatie gaan we de baxterrol proberen. Kijken of zijn medicatie inname verbeterd. Zijn levadopa bakje klopt geen enkele dag, Hij slikt teveel of te weinig, ik heb geen controle hierop op zijn gerommel.

Vanavond zei ik hem dat morgen onze driejarige kleindochter een paar uurtjes komt, en hoe zijn ogen dan glimmen kan even geen probleem tegenop.