De fysiotherapeut

De intake bij de fysiotherapeut gaat met de inmiddels bekende huilbuien gepaard. Ze is één en al begrip en geduld. Ik heb het gevoel, dat ik met al mijn vragen bij haar terechtkan. Ze is één grote vraagbaak voor mij. We spreken af, dat ik 2x per week bij haar kom. Intussen heb ik ook al de intake met de ergotherapeut gehad. Die ging ook gepaard met huilbuien. Vreselijk vind ik dit. Ik ben van een goedlachse mevrouw veranderd in een huilebalk. Op advies van de huisarts ga ik een afspraak met een psycholoog maken. Hij heeft ook al opgezocht en voor me op een briefje geschreven met welke psycholoog ik een afspraak kan maken. Als ik later in de week weer bij de fysiotherapeut kom, maak ik haar deelgenoot hiervan. Via ParkinsonNet heeft zij een psycholoog gevonden, die dus gespecialiseerd is in Parkinson. De huisarts had niet via ParkinsonNet gezocht. Tijdens één van die fysiodagen word ik aangesproken door een meneer. "Jij hebt toch ook Parkinson? Weet je, dat we een Parkinsonkoor hebben? Kom een keertje kijken. We zingen in het Wijkcentrum in de Meijhorst.” Thuisgekomen ga ik eens googelen naar Parkinsonkoor en het exacte tijdstip. Bij de fysiotherapeut kan ik na een tijdje al mijn eigen programma starten. Op één van die therapiedagen begin ik mijn gebruikelijke warmingup op de handfiets. Mijn armen voelen als lood; wat gaat dat moeilijk. Maar ik hou vol en ga door. Eén van de therapeuten komt vragen hoe het gaat. Waarop ik zeg, dat het zwaar is vandaag. Na de handfiets klim ik op de hometrainer voor de warmingup. Mijn benen voelen als lood; ook dit gaat moeizaam. Ik voel me steeds minder aanwezig. Een sporter verlaat de ruimte, zodat ik alleen achterblijf. Ik zou wel willen roepen, maar het lukt me niet. Ik heb het gevoel, dat anders niemand weet, dat ik daar zo meteen lig. Want zo voelt het. Ik voel mezelf steeds verder wegzakken. Het volgende moment, dat ik mijn ogen openmaak, lig ik op de grond met aan weerszijden van me een fysiotherapeut. Ik ben out gegaan. Ik voel me zo wankel op de benen. De huisarts wordt gebeld en ik word erheen gebracht. Na mij onderzocht te hebben, wordt het ziekenhuis gebeld. Mijn bloeddruk wil niet spontaan normaliseren. Met de ambulance word ik naar het ziekenhuis gebracht. De neuroloog van dienst doet onderzoek. Inmiddels zijn we alweer een paar uur verder en is de bloeddruk praktisch genormaliseerd. De neuroloog belt nog met de fysiotherapeut om mijn verhaal te checken. Daarna mag ik naar huis. Een paar weken later heb ik de controle-afspraak bij de neuroloog. Op de poliklinische brief aan de huisarts staat de diagnose vermeld: MSA (gezien uitbreidende autonome symptomen), danwel Parkinson.

Volgende keer: De nieuwe neuroloog