Maandag 25 mei: congresdag 1 én onze workshop

Ik ben blij als het maandagochtend is; slapen gaat hier niet goed lukken, durf ik inmiddels voorzichtig te concluderen. Gelukkig ben ik thuis ook gewend aan (zeer) korte nachten, dus ik probeer er niet teveel bij stil te staan. Op adrenaline en wilskracht kom ik ook een heel eind, is mijn ervaring.

Onze workshop is pas om kwart over 4, dus ik kan eerst nog andere presentaties bijwonen als ik wil. En dat zijn er nog al wat; het programmaboekje telt niet voor niets 126 bladzijden. Keuzestress! Er zijn rondetafelgesprekken, verdiepingssessies, plenaire bijeenkomsten, workshops, filmvoorstellingen, en nog veel meer. Ik kies voor de plenaire sessie in de grote zaal.

Het is trouwens bijzonder hoe Phoenix deze dagen overgenomen lijkt te zijn door parkies en de mensen eromheen; overal zie je mensen met de verplichte congresbadge om hun nek, en met meer of minder zichtbare symptomen. Het maakt dat ik minder bezig met de zichtbaarheid van mijn eigen MrsP, en dat is best fijn. Overigens blijkt er ook nog een compleet ander congres te zijn deze dagen; op straat ben ik getuige van een grappige conversatie tussen twee mensen, die pas na een paar minuten doorhebben dat de één naar het Wereld Parkinson Congres gaat, en de ander naar het andere.

De plenaire sessie is interessant, maar ook best wetenschappelijk. Ik moet echt goed opletten om alle informatie - ook nog in het Engels - te begrijpen en verwerken. Eigenlijk zou het mooi zijn als je na afloop een soort hand-out kreeg met de belangrijkste punten. Misschien een tip voor Quebec 2029?

Na de plenaire sessie haal ik mijn lunchpakket op (dat is hier top geregeld: met een bonnetje kun je elke dag op verschillende plekken in het congrescentrum terecht voor een uitgebreid lunchpakket) en loop ik terug naar mijn hotelkamer. Even een kleine siësta en de laatste voorbereidingen voor onze workshop. Ik voel wat spanning, maar aan de andere kant: ik ga gewoon doen wat ik het allerleukste vind, namelijk een fijne yogales geven. Alleen dat Engels, dat maakt het anders dan anders.

Als ik bij de Renewal Room aankom staan daar al mensen in de rij voor onze workshop. Gelukkig, want mijn nachtmerrie was dat er niemand zou komen om mee te doen. Terwijl de zaal vol stroomt, krijgen Char en ik onze microfoon opgespeld en dan beginnen we. Al na een paar woorden valt alle spanning weg en geniet ik gewoon van wat ik het liefst doe: yogales geven en zien hoe iedereen enthousiast meedoet.

Voor ik het weet is het uur om. Char en ik geven elkaar een high five; dat waar we bijna een jaar naartoe geleefd hebben (vorige zomer waren we samen in New York en meldden we ons online aan om deze workshop te mogen geven) ging fantastisch! Dat blijkt ook uit de reacties van mensen die hebben meegedaan: verschillende van hen willen met ons op de foto of willen meer informatie over Yoga4Parkinson.

Met een enorme grijns van trots en opluchting loop ik aan het einde van de congresdag terug naar het hotel. Ik probeer te beseffen dat we het gewoon hebben geflikt; een succesvolle workshop Yoga4Parkinson op het podium van het Wereld Parkinson Congress!