Blog 16-28 juni 2026

Uitstel en Afstel?

Dit blog ben ik gestart op 16 juni j.l. Maar ik krijg het niet af op die dag, en besluit, geheel tegen mijn principes in (want: ken u zelve en uw Parkinson), de volgende ochtend verder te gaan. Maar ja, woensdag ochtend… Fysiotherapie, lekker oefeningetjes doen, en me weer even verbeelden tot alles in staat te zijn. In de middag dan maar. Beetje moe, even in m’n stoel hangen, maar wacht eens – daar is m’n oudste kleindochter, leuk! Geen tijd voor bloggen vandaag. En morgen is er weer iets, al weet ik nog niet wat. En toen werd het warm, nee heet, een prima en gelegitimeerd excuus om niets te hoeven doen. Was het hele blog alweer vergeten, maar nu op deze eerste koelere dag komt er toch weer iets boven borrelen. Iets over “Uitstel en Afstel?”!

Ik ben opgegroeid met het motto “Stel niet uit tot morgen wat je vandaag nog kunt doen”. En “van uitstel komt afstel” en nog meer van dergelijke wijsheden. Niet alleen mee opgegroeid, maar er ook meestal naar geleefd. Ik maakte dagelijks een planning, en was pas tevreden als die aan het eind van de dag geheel uitgevoerd was.

Na mijn pensionering, zo’n 12 jaar geleden, ben ik het wat rustiger aan gaan doen; de planning wat bijgesteld. Maar nog steeds, met die aangepaste planning, probeerde ik datgene af te hebben wat ik me had voorgenomen.

En toen was er Parkinson. Eerst had ik niets in de gaten; ik werd gewoon steeds wat trager in mijn doen en denken – leeftijd! -, waardoor ik de geplande activiteiten niet altijd afkreeg. Geen probleem: morgen is er weer een dag. Het is toch geen aangenomen werk! Maak maar een aangepaste planning. En ik heb de tijd aan mezelf, dus waarom zou ik eigenlijk moeten plannen?

Maar op een of andere manier krijgt de begonnen activiteit de volgende dag nog maar weinig, en de dagen daarna geen enkele prioriteit meer. Het lijkt van ieder belang ontdaan om ‘m nog op tijd af te hebben. Nou ja, op naar de volgende activiteit dan maar.

 Dan lees ik een artikel op de site van de Parkinson vereniging, over Parkinson en apathie, en wordt mij meer duidelijk. Ook AI biedt hulp bij zoeken op “Parkinson en uitstelgedrag” (maar blijf kritisch op wat je leest!):

 “Apathie: Ongeveer 40% van de mensen met Parkinson ervaart apathie. Dit is een gebrek aan initiatief en motivatie. Het verschil met depressie is dat u zich hierbij niet per se verdrietig voelt, maar simpelweg de 'motor' mist om in actie te komen.”

 Ik zou hier persoonlijk aan willen toevoegen, dat wat mij parten speelt niet zozeer de motor is om in actie te komen, maar meer de motivatie voor het vervolgen van de rit.

Van Uitstel is nog geen Afstel gekomen, maar het is onderweg en een kwestie van tijd. En het rare (nou ja, raar…?) is dat dit mij niet echt veel lijkt uit te maken!